Het Ute-volk was sterk afhankelijk van jacht en gebruikte verschillende dieren als voedselbronnen:
- Groot wild: Bizon, overvloedig op de Grote Vlakten, leverde aanzienlijk vlees. Eerst was een ander belangrijk wilddier dat in bergachtige gebieden voorkwam.
- Herten: Mule herten en staart herten werden bejaagd voor vlees.
- Antilopen: Pronghorn antilopen werden vaak bejaagd in open gebieden.
- Klein wild: Konijnen (cottontail en jackrabbits) en prairiehonden waren onderdeel van het Ute dieet.
- Vis: Forel, zuigers en witvis werden gevangen met speervisserij en netten in rivieren, beken en meren.
- Vogels: Watervogels, hazenhoen en sneeuwhoen werden af en toe bejaagd.
- Insecten: Sprinkhanen en krekels werden verzameld en geroosterd als eiwitbron gedurende bepaalde seizoenen.
De Utes gebruikten verschillende jachtmethoden afhankelijk van het dier en de hulpbronnen, waaronder boog en pijl, doodvalletjes, kuilvallen en gemeenschappelijke jachten. Mannen en jongens jaagden doorgaans, terwijl vrouwen vlees bereidden voor bewaring en consumptie. Als bekwame jagers en verzamelaars, pasten ze hun voedingspraktijken aan de ecologische omstandigheden en dierbeschikbaarheid binnen hun territorium aan.
Boerderijdierbenodigdheden
