Huisdieren
Huisdieren
Boophilus microplus is een soort koortskoortstijg die runderen besmet. Een tweede soort van deze tijg is Boophilus annulatus. Ze worden algemeen koortskoortstijgen genoemd omdat ze in staat zijn om runderen te injecteren met een protozoön genaamd Babesia bovis of Babesia bigemina. De protozoa veroorzaken koortskoorts, wat resulteert in een snelle en brute dood in tot 90 procent van de geïnfecteerde runderen.
Historici menen dat koortskoortstijgen en koortskoorts in de Verenigde Staten zijn geïntroduceerd, mogelijk al zo vroeg als 1610, door de invoer van runderen uit de Spaanse Koloniën van de West-Indiën en Mexico. Begin 1800 werd koortskoorts gerapporteerd in Virginia en North Carolina, en tegen 1877 veroorzaakte koortskoorts alarm in het hele land, vooral langs veedrijfpaden. Koortskoortstijgen waren in de Verenigde Staten uitgeroeid tegen 1943 en een permanente quarantainezone werd ingesteld langs de grens tussen Texas en Mexico.
De permanente quarantainezone bestaat nog steeds vandaag en is een ongeveer 500 mijl lange strook land langs de Rio Grande River, strekkend van Brownsville tot Del Rio. Het varieert in breedte van enkele honderden yards tot ongeveer 10 mijl. In 2007 en weer in 2008 werden koortskoortstijgen gevonden buiten de quarantainezone. Vanwege deze detecties zijn er nu meer dan anderhalf miljoen acre onder quarantaine.
Verschillende tijgsoorten besmetten runderen, maar de koortskoortstijg heeft zijn eigen duidelijke kenmerken. Het heeft korte en relatief brede kopdelen, die donker roodbruin of kastanjebruin van kleur zijn. Het lichaam van de tijg is ovaal van vorm en varieert in kleur van dof geel tot olijfbruin. Vaak is het lichaam gevlekt met onregelmatige gebieden van geel en bruin of gestreept met golvende lijnen van deze kleuren. De acht poten van de koortskoortstijg zijn bruin, matig lang en slank.
Paarden, herten en exoten zoals nilgai, eland, aoudad schapen en damhert, assehert en edelhert kunnen als gastheer dienen voor koortskoortstijgen. Volgens de Texas Animal Health Commission zijn protozoön-geïnfecteerde koortskoortstijgen onwaarschijnlijk om de dood te veroorzaken bij dieren anders dan runderen. Gelukkig zijn de protozoa niet schadelijk voor mensen.
Als koortskoortstijgen op een ranch worden gevonden, heeft de rancher twee opties. Optie 1 is om elke koe in het besmette gebied elke 14 dagen gedurende negen maanden te dompelen. Bij Optie 2 worden runderen twee keer gedoopt, 14 dagen uit elkaar, ongeacht of ze koortskoortstijgen hebben. Binnen deze periode moeten de runderen twee tijgvrije inspecties hebben door de federale overheid. Wanneer de runderen tijgvrij zijn, kunnen ze worden verplaatst naar een nieuwe, tijgvrije weide. De tijgbesmette weide wordt dan negen maanden leeggelaten zodat de tijgen van honger zullen sterven.
De Boophilus protozoa vallen de rode bloedcellen van een koe aan, wat leidt tot acute bloedarmoede en een vergrote lever en milt. Het dier verliest gewicht, wordt zwak, stopt met eten en sterft meestal.
Er is een veelvoorkomende misvatting dat als een koe is besmet met koortskoortstijgen, ze ook geïnfecteerd is met de ziekte koortskoorts. Niet alle koortskoortstijgen dragen de protozoa die koortskoorts veroorzaken. Er zijn geen runderen in de quarantainezone gediagnosticeerd met koortskoorts.