Huisdieren
Huisdieren
Zoutgehalte is de maat voor hoeveel zout er in een watermonster zit. Deze meting is belangrijk voor veel wetenschappelijke doeleinden, maar in het dagelijks leven wordt zoutgehalte het meest gemeten om de kwaliteit van drinkwater en in zoutwateraquaria te bepalen. Er zijn twee belangrijkste hulpmiddelen die worden gebruikt om zoutgehalte te meten -- hydrometers en refractometers -- en beide zijn eenvoudig te gebruiken.
Een hydrometer is de eenvoudigste methode om zoutgehalte te bepalen, maar ook een van de minst nauwkeurige. Een hydrometer werkt door rekening te houden met het gewicht van het zout in het water, dat zijn specifieke zwaarte wordt genoemd. Een monster zout water wordt verzameld en gewogen, en vervolgens wordt een monster puur (vers, gedestilleerd) water van hetzelfde volume ook gewogen. Het verschil wordt uitgedrukt als een ratio (gewicht van zout water gedeeld door gewicht van puur water). De meeste zoutwatertanks zouden een ratio tussen 1,02 en 1,025 moeten handhaven, afhankelijk van de soorten in het aquarium.
Refractometers zijn een van de eenvoudigste en meest gebruikte hulpmiddelen om een redelijk nauwkeurige meting van zoutgehalte te verkrijgen. Ze werken op het principe dat water licht buigt door het te vertragen, en zout water buigt licht meer dan puur water. De meeste handrefractometers werken door een druppel van het watermonster op een glasplaat te plaatsen en door het einde te kijken om een meting af te lezen van hoe ver het licht dat door de druppel schijnt, wordt gebogen.
Salinometers werken op het principe dat zout water elektriciteit zal geleiden terwijl puur water dat niet zal doen. De elektrische lading beweegt zich door de zoutdeeltjes. Deze hulpmiddelen geven metingen in eenheden van microSiemens per centimeter. Drinkwater varieert van 100 tot 1.000 microS/cm, terwijl zeewater ongeveer 54.000 microS/cm is. Het brede scala biedt de mogelijkheid om het waterzoutgehalte zorgvuldig af te kalibreren voor wetenschappelijke experimenten en vooral gevoelige aquariumhabitats.
In een wetenschappelijke omgeving omvat laboratorium titratie het toevoegen van chemicaliën aan een zeewatermonster om het exacte volume natriumchloride (zout) te bepalen dat aanwezig is. Gelijke delen van het watermonster en kaliumchromaat worden in een kolb gedaan en geroerd terwijl zilvernitraat met een pipet wordt toegevoegd. Wanneer de oplossing oranje wordt, stopt het nitraat en wordt de oplossing geroerd totdat de oranje kleur verdwijnt. Vervolgens wordt het zilvernitraat weer toegevoegd, druppel voor druppel. Wanneer de oplossing permanent oranje blijft, wordt een berekening uitgevoerd op basis van de hoeveelheid toegevoegd zilvernitraat om het gewicht van het aanwezige zout te bepalen.