Huisdieren
Huisdieren
Kikkers zijn amfibieën die zijn uitgerust met een indrukwekkend scala aan zintuigorganen die geschikt zijn voor leven zowel in water als op land.
Grote, uitstekende ogen zitten bovenop de kop van een kikker, wat het een breed gezichtsveld geeft. Deze plaatsing is ideaal voor het spotten van prooien en predatoren. Kikkers hebben uitstekend kleurenzicht en kunnen effectief zowel boven als onder het wateroppervlak zien.
Kikkers hebben geen externe oren. In plaats daarvan hebben ze een trommelvlies, of trommelvlies, gelegen net achter elk oog. Dit membraan trilt in reactie op geluidsgolven en geeft de trillingen door aan het binnenoor. Kikkers zijn bijzonder gevoelig voor geluiden met een lage frequentie, wat hen helpt te communiceren en gevaar te detecteren.
Twee externe neusgaten zitten aan de punt van de snuit. Ze detecteren luchtgeuren, wat kikkers helpt voedsel te vinden en predatoren te vermijden. Kikkers kunnen ook hun neusgaten gebruiken om te ademen terwijl ze gedeeltelijk ondergedompeld zijn.
De tong van een kikker is lang, plakkerig en bevestigd aan de voorkant van de mond. Het schiet snel naar buiten om prooien te vangen, waarbij insecten worden vastgelegd met een laag plakkerig slijm.
Dunne en vochtige kikkerhuid bevat veel zintuigreceptoren. Het fungeert als een secundair zintuigorgaan, dat aanraking, druk, temperatuur en pijn detecteert. De huid helpt ook bij ademhaling en waterabsorptie.
Langs de zijkanten van het lichaam bezitten kikkers een zijlijnstelsel dat trillingen en veranderingen in waterdruk waarneemt. Dit helpt hen onder water te navigeren en prooien of predatoren te lokaliseren.
Gelegen in het verhemelte van de mond, detecteert dit orgaan feromonen en speelt een sleutelrol in communicatie, vooral tijdens het paarseizoen.