Huisdieren
Huisdieren
Sommige konijnen hebben dunne, slanke nekken die gracieel overgaan in de borst, terwijl anderen lijken alsof ze geen nek hebben omdat deze bedekt is met een dikke rol vet. Dat kleine rolletje is geen kussen voor je konijn om haar hoofd tegen te rusten en betekent niet dat ze te zwaar is.
De dikke nek of losse huidflap aan de keel van je konijn heet een kwab. Deze komt voornamelijk voor bij teven, of vrouwelijke konijnen, maar zeldzaam kan een reu, of mannelijk konijn, een kleine rol onder zijn kin hebben. Over het algemeen, hoe groter en ouder de tevin is, hoe groter de kwab, terwijl jonge teven er misschien helemaal geen hebben. Afhankelijk van het ras kan deze rond de zes maanden leeftijd beginnen te verschijnen. Het bestaat uit een rol vet, dus konijnen met overgewicht hebben ook een grote kwab.
De kwab slaat vet op dat een foktevin kan gebruiken voor energie, en krimpt vaak kort nadat ze heeft geworpen. Het dient ook als een ideale plek voor haar om bont te trekken om het nestbakje te voeren. Kort voor het werpen, of het baren van haar jongen, trekt de tevin grote plukken van haar eigen bont uit en plaatst dit in het nest. De jongen rusten zowel op het bont als onder een laag ervan voor warmte. Hoewel een tevin bont kan trekken uit andere gebieden, wat kale plekken op haar poten en schouders oplevert, trekken de meeste bont rechtstreeks van de kwab, waar het gemakkelijk loskomt en haar geen kale plekken op het lichaam oplevert.
Omdat de kwab zo dicht bij de mond van je konijn zit, vangt ze veel vocht op wanneer je konijn drinkt of als ze kwijlt. Constant vocht kan een huidaandoening veroorzaken. Bij zo'n infectie valt het bont meestal uit of wordt het warrig en verkleurd, en de kwab krijgt een nare geur. Als het wordt veroorzaakt door drinken, schakel dan over van kruiken naar een waterfles of drip-systeem dat de kwab van het water weg houdt terwijl het konijn drinkt. Kwijlen is meestal het gevolg van tandproblemen, en een kwijlend konijn moet door een dierenarts worden onderzocht.
Niet elke tevin ontwikkelt een kwab, zelfs niet als ze vaak werpen. Ontwikkeling van een kwab is genetisch, en bepaalde konijnenrassen hebben het simpelweg niet in hun DNA om er een te kweken. Over het algemeen missen kleine rassen kwabs, terwijl middelgrote konijnen die voor bont of show worden gefokt kleine hebben, en grote rassen die voor vleesproductie zijn ontwikkeld grote hebben. Er zijn geen gezondheidsproblemen verbonden aan het hebben of missen van een kwab.