Huisdieren
Huisdieren
Mensen laten hun honden steriliseren om verschillende redenen. Het voorkomen van ongeplande zwangerschappen en nesten is een grote reden. Uw hond zal een langer, gezonder leven leiden, en haar risico op baarmoederinfecties en borstkanker zal sterk worden verminderd, als ze gesteriliseerd wordt vóór haar eerste bronst. Een teef die nooit in bronst komt, zal de bijbehorende onrust, zwelling van de vulva, verhoogde urinering en bloeding niet ervaren. U hoeft geen bloedvlekken van uw tapijten en meubels te verwijderen. Reuen zullen niet kilometers reizen om bij uw huis te hangen te blaffen, te blaffen en met andere reuen te vechten, terwijl ze wachten op een kans om met uw teef te paren. U en uw hond zullen vrij zijn van deze onaangename, vervelende en ongemakkelijke situatie, tenzij uw hond eierstokrestsyndroom of een andere aandoening ontwikkelt die ertoe leidt dat ze een 'valse bronst' ervaart.
Weken, maanden, zelfs jaren nadat uw hond gesteriliseerd is, kan ze beginnen met het vertonen van tekenen van bronst. U kunt opmerken dat uw hond probeert naar buiten te gaan en te zwerven, en reuen in de buurt kunnen aangetrokken worden door haar. Dit betekent niet dat de sterilisatie van uw hond mislukt is of dat ze zwanger kan worden. Het betekent wel dat u een afspraak moet maken met uw dierenarts om uw hond te onderzoeken en de oorzaak te bepalen van wat sommige mensen een 'valse bronst' noemen.
De primaire oorzaak van valse bronstsymptomen is een aandoening bij teven die bekend staat als 'eierstokrestsyndroom', waarbij een gesteriliseerde teef blijvende tekenen van estrus of bronst vertoont. Dit treedt meestal op omdat een deel van een eierstok tijdens de sterilisatie in de buikholte is achtergelaten. De aanwezigheid van eierstokrestsyndroom betekent niet per se dat de dierenarts de operatie verkeerd heeft uitgevoerd.
Een hond waarvan het eierstokweefsel niet volledig is verwijderd tijdens de sterilisatie, kan tekenen van bronst vertonen, waaronder zwelling van de vulva, bloeding en soms valse zwangerschapstekenen. Deze treden gewoonlijk op in hetzelfde interval als estrusperioden, ongeveer elke zeven maanden. Overgebleven eierstokfollikels die cyclisch oestrogeen produceren, zullen reuen aantrekken naar uw hond en uw huis.
Een dierenarts kan de aanwezigheid van eierstokweefsel mogelijk verifiëren door het progesteronpeil van een hond te testen. Een nauwkeurigere test is echter een hormoonrespons-test, waarbij HCG (human chorionic gonadotropin) wordt toegediend terwijl uw hond zich gedraagt alsof ze in bronst is. De progesteronpeils worden na de HCG-test gemeten.
Exploratieve chirurgie is de definitieve manier om naar een eierstokrest te zoeken, die vrij klein en moeilijk te vinden kan zijn. De ideale tijd voor deze operatie is wanneer een hond actief estrusgedrag vertoont, omdat de eierstokfollikels dan groter en gemakkelijker voor uw dierenarts te vinden en te verwijderen zijn. Totdat alle eierstokresten zijn verwijderd, zullen tekenen van bronst, inclusief de aantrekking van reuen die willen paren, aanhouden.
Sommige dierenartsen schrijven lage doses oestrogeen voor voor honden die last hebben van urine-incontinentie. Oestrogeen kan ook na sterilisatie worden gegeven om hormonen aan te vullen die een hond is kwijtgeraakt door de sterilisatie. Als de oestrogeendosis te hoog is voor uw hond, is een bijwerking dat ze een valse bronst kan beginnen, volgens een online artikel van David Tayman, DVM. Uw dierenarts zal de dosis verlagen, en de symptomen, inclusief de productie van feromonen die reuen aantrekken, zullen afnemen.