Huisdieren
Huisdieren
Hoewel veel mensen vlooien als een hinderlijk ongedierte voor hun honden beschouwen, is het feit dat vlooien meer zijn dan alleen vervelend -- ze kunnen ook potentieel schadelijke ziekten aan uw hond overdragen. Hoewel vlooienpreventie de beste aanpak is om complicaties van vlooienziekten te beheren, zijn er belangrijke tekenen waarvan u op de hoogte moet zijn die kunnen aanduiden dat vlooien meer hebben gedaan dan alleen uw hond bijten.
Vlooien kunnen honden infecteren met lintwormen, niet door directe overdracht geleverd door een draad, maar door een hond te laten bijten en vlooien met lintwormlarven doorslikken. De larven rijpen en komen uit in het spijsverteringsstelsel van de hond en verspreiden zich dan zelf. De aanwezigheid van een lintworm wordt gekenmerkt door wat eruitziet als rijstkorrels die uit de rectum van de hond komen, en vaak worden gevonden op beddengoedmateriaal. Hoewel lintwormen niet als dodelijk worden beschouwd, kunnen ze leiden tot ondervoeding van een hond en moeten worden behandeld en verwijderd door een geautoriseerde dierenarts.
Microfilariale wormen, vaak verward met hartwormen, worden van vlooien op honden overgebracht en kunnen worden gevonden in de bloedbaan van geïnfecteerde honden. Deze kleine wormen kunnen de bloedstroom door kleine vaatvaten blokkeren, wat leidt tot longziekte, levercirrose en andere gerelateerde aandoeningen, waaronder bloedarmoede. Microfilariale wormen worden gediagnosticeerd via bloedtesten. De behandeling hangt af van de grootte en het aantal aanwezige wormen en de algehele gezondheid van de hond.
Bloedarmoede, of laag ijzer, kan het gevolg zijn van bloedverlies toe te schrijven aan een groot aantal vlooienbeten. Dit kan een potentieel levensbedreigende aandoening zijn als het niet wordt behandeld. Het kenmerk van deze ziekte is de aanwezigheid van een ernstige, onbehandelde vlooienplaag die leidt tot significant bloedverlies. Een van de eerste tekenen van bloedverlies is lusteloosheid. Puppy's, in het bijzonder, lopen het meeste risico op deze aandoening vanwege hun kleine lichaam. De meest voorkomende behandeling voor deze aandoening is het elimineren van de vlooien en het voorkomen van toekomstige uitbraken, gepaard met ijzersupplementen en, in ernstige gevallen, bloedtransfusies.
Wanneer een persoon wordt gebeten door een mug, is de resulterende jeuk het gevolg van het speeksel van het insect dat weefsel afbreekt. Hetzelfde fenomeen treedt op wanneer een vlo een hond bijt. Sommige honden kunnen echter allergisch zijn voor vlooienspeeksel, wat resulteert in bovenmatige jeuk en irritatie. Een teken van vlooienallergie dermatitis is overmatige jeuk en krabben gepaard met kleine korstjes, roodheid en haaruitval op de aangetaste gebieden. Een gangbare medische aanpak van de aandoening is behandeling met anti-jeuk topische crèmes en toekomstige vlooienpreventie.
Een hond die voortdurend krabt of kauwt op vlooienbeten, brengt zichzelf in gevaar voor infectie die via open huid en beschadigd weefsel in de bloedbaan kan treden. Tekenen van infectie zijn roodheid, zwelling, huidafscheiding en huid die warm aanvoelt. Sommige typen infectie kunnen worden behandeld met topische antibacteriële medicijnen, terwijl andere een oraal antibioticum vereisen. Voor de beste resultaten, raadpleeg een dierenarts voor de beste behandelingswijze.