Perianale fistel bij honden: risico's, diagnose en behandeling

Perianale fistels hebben geen bekende oorzaak. Onderzocht: heupdysplasie, anale zakklachten, haarzakontinfectie door ontlasting. Slechte ventilatie (lage staart) kan bijdragen. Symptomen: slijm/bloed in ontlasting, chronische pijn, constant likken → frustratie. Dierenarts of canine internist voor medische/chirurgische behandeling.

Honden met verhoogd risico

Elke hond kan het krijgen. Meer perianale klieren = hoger risico (bijv. Duitse herders). Meest bij middeljarige reuen (5-8 jaar), maar 1-14 jaar mogelijk. Andere rassen: labrador, Ierse setter, border collie, spaniel, bulldog, schapendoes, mestissen.

Diagnose

Fysiek onderzoek anus + anamnese. Soms verdieping onder verdoving. Cel/weefselmonsters voor microscopie/bacteriologie. Anale zakobstructie en tumoren lijken op fistels → biopsie essentieel.

Behandeling

Medisch: gediplomeerde canine internist/dermatoloog. Afhankelijk van hond/ernst: combinatie medisch/chirurgisch. Strategieën: nieuw dieet (nieuwe eiwitbron), antibiotica, orale anti-inflammatoria, immunosuppressiva, topische middelen. Cryo-/laserchirurgie bij kleine letsels of dode weefsel verwijdering.

Nazorg en recidiefpreventie

Levenslange zorg. Na chirurgie: dagelijks zacht reinigen wonden (dode weefsel, ontlasting, bacteriën) gedurende weken. Elizabethaankraag tegen zelfmutilatie. Laxerende middelen + kwaliteitsvoeding. Medicatie op recept. Omdat Duitse herders risico lopen: erfelijkheid speelt rol → honden met fistels niet fokken (ACVS advies).

Hondengezondheid