Huisdieren
Huisdieren
Shetland schapshonden, of Shelties, zien er heel veel uit als kleine collies. Deze twee rassen, beide onderdeel van de Herding groep van de American Kennel Club, hebben meer gemeen dan alleen uiterlijk. Beide kunnen de huidaandoening dermatomyositis ontwikkelen. De aandoening is ook bekend als Sheltie huidziekte of Sheltie huid syndroom. Naast hun huidproblemen, kunnen aangedane Shelties interne gezondheidsproblemen ontwikkelen die hun spieren en zelfs hun vermogen om te eten beïnvloeden.
Deze huidaandoening werd voor het eerst herkend in 1984, volgens Robert A. Greenwald en Herbert S. Diamond in "CRC Handbook of Animal Models for the Rheumatic Diseases." Dermatomyositis is sterk gekoppeld aan genetische overerving, hoewel het exacte mechanisme niet volledig begrepen is. Een mogelijkheid is dat aangedane Shelties een genetische marker op een specifiek chromosoom geërfd hebben volgens "Clinical Immunology of the Dog and Cat" door Michael J. Day. Niet alle Shelties dragen deze marker. Een theorie is dat deze geërfde mutatie een immuunreactie triggert wanneer de hond blootgesteld wordt aan een infectieus agent. Naast collies en Shelties, kan dermatomyositis ook optreden bij honden gekruist met deze twee rassen. Andere rassen kunnen vergelijkbare huidproblemen ontwikkelen, maar dermatomyositis is dan niet de schuldige.
Tekenen van huidproblemen zijn het meest duidelijk voor eigenaren; de hond kan gebieden met korstige, rode of schubbende huid hebben. Schilfering ontwikkeling is ook veelvoorkomend. Dit treedt meestal op in het gezichtsgebied, hoewel botachtige gebieden zoals de staart ook beïnvloed kunnen worden. Huidproblemen presenteren zich meestal binnen de eerste zes maanden van het leven van de hond. Dermatomyositis beïnvloedt niet alleen de huid. Shelties kunnen spiermassa verliezen en esofagusproblemen ontwikkelen. In ernstige gevallen kunnen honden moeite hebben met eten.
Honden hebben niet altijd dierenartsenkundige behandeling nodig als hun aandoening mild is, omdat de symptomen van zichzelf kunnen verdwijnen. Sommige medicamenteuze therapieën, zoals het steroïde medicijn prednisolon, kunnen helpen bij het beheer van dermatomyositis. Vitamine E supplementatie kan ook voordelen bieden als anti-inflammatoir. Wanneer deze aandoening ernstig wordt - aanzienlijk de spierfunctie of de slikcapaciteit beïnvloedend - kan euthanasie de meest humane optie zijn.
Als u een Sheltie met dermatomyositis heeft, is een van de belangrijkste factoren in het beheer van de aandoening het beperken van de tijd van de hond buitenshuis. Blootstelling aan de ultravioletten straling van de zon kan de ernst van de huidproblemen vergroten. U moet misschien ook dieetveranderingen aanbrengen als de slokdarm beïnvloed is. Het is belangrijk om in gedachten te houden dat Sheltie huidziekte niet besmettelijk is voor mensen of andere honden. De aandoening is erfelijk, dus het steriliseren of castreren van aangedane Shelties is vitaal om de verspreiding naar toekomstige generaties te voorkomen.