Huisdieren
Huisdieren
Hoe u de schurft van uw hond behandelt, hangt af van het type schurft dat hij heeft. Mijten, of microscopische insecten die met spinnen verwant zijn, veroorzaken schurft. Honden ontwikkelen twee soorten schurft, elk geclassificeerd op basis van de mijt die het veroorzaakte. De symptomen van elke vorm van schurft zijn vergelijkbaar, en omvatten vlekkerige vacht, huidinfecties en kale, schilferige huidlaesies en wonden. Uw dierenarts kan een huidtest uitvoeren om de specifieke schurft van uw hond te bepalen.
Demodex mijten zijn de ongedierte achter demodectische schurft, die meestal voorkomt bij honden jonger dan 18 maanden. Demodex mijten komen van nature voor in hondenhaarfollikels en worden pas problematisch als andere gezondheidsproblemen of een zwak immuunsysteem de mijten de kans geven om oncontroleerbaar te groeien. Gelokaliseerde demodectische schurft is beperkt tot het gezicht van een hond, is beperkt tot vier geïnfecteerde plekken of minder en gebeurt tijdens de puppyperiode. Algemene demodectische schurft treft het hele lichaam van de hond. Demodectische pododermatitis is een type schurft dat beperkt is tot de poten en veel voorkomt bij sharpeis en oude Engelse schaapshonden. Demodectische schurft is niet besmettelijk.
Ook wel schurft genoemd, sarcoptische schurft komt van de Sarcoptes scabei mijt. In tegenstelling tot demodectische schurft, is sarcoptische schurft geen natuurlijke bewoner van de harenfollikels of huid van de hond. Het is ook besmettelijk, overdraagbaar op andere honden en op mensen, hoewel besmettingen bij mensen snel vanzelf genezen. De mijten leven ongeveer een maand in de huid van de gastheerhond waar ze onder het oppervlak van de huid graven en eieren leggen. De eieren komen binnen 10 dagen uit, resulterend in larven die ronddraaien op de huid voordat ze rijp worden en verse eieren leggen. De levenscyclus van de mijten genereert veel jeuk bij het getroffen hond. De oorflappen, ellebogen, buik en andere delen van het lichaam met minder haar zijn bijzonder kwetsbaar voor sarcoptische schurft. Uiteindelijk wordt het hele lichaam van de hond aangetast.
De behandeling van keuze voor demodectische schurft is ivermectine, een antiparasitair medicijn dat oraal of via injectie wordt gegeven. Ivermectine is niet aanbevolen voor alle honden: het kan een dodelijke reactie veroorzaken bij hoedersrassen, met name collies, shelties, Australische herders en Engelse schaapshonden. Gebruik geen vlooienpreventie spinosad terwijl uw hond ivermectine inneemt; de combinatie veroorzaakt neurologische schade. Bij honden die geen ivermectine kunnen nemen, kan uw dierenarts dips of baden met topisch Mitaban, of amitraz, aanbevelen. Mitaban is niet geschikt voor gebruik bij puppy's jonger dan 4 maanden of bij speelgoedrassen. De hartworm medicatie Interceptor, dagelijks gegeven, is ook effectief tegen demodectische schurft. Gelokaliseerde schurft lost meestal vanzelf op, hoewel de antibacteriële zalf Goodwinol de genezing versnelt.
Net als bij demodectische schurft is ivermectine een veelvoorkomende behandeling. Dit is opnieuw geen behandeling voor gebruik bij hoedersrassen, of met de vlooienpreventie spinosad. Andere behandelopties omvatten selamectin, verkocht onder de merknaam Revolution, wat een ivermectine derivaat is dat veilig is voor hoedersrassen. Moxidectin, verkocht onder de merknaam Advantage Multi, combineert een ivermectine derivaat met een vlooien-dodende topische die ook werkt tegen wormen en andere huidparasieten. Naast de Mitaban dips en Interceptor behandelingen, raden dierenartsen kalkzwavel dips of baden aan die wekelijks worden gegeven om sarcoptische schurft te behandelen.
Het omkeren van de schurft van uw hond vereist verschillende maanden van routineonderhoud met dips of orale en geïnjecteerde medicijnen. In moeilijkere gevallen kan het een jaar duren om uw hond van schurft te verlossen. Tijdens de behandeling moet uw hond regelmatig naar de dierenarts voor huidtesten om te bepalen of de mijtbesmetting onder controle komt. Behandelingen moeten doorgaan tot twee opeenvolgende huidtesten aantonen dat de mijten zijn geëlimineerd of tot een normaal niveau zijn gereduceerd. Honden kunnen niet worden beschouwd als genezen van schurft tot een jaar na hun laatste behandeling. Ongeveer 10 procent van de honden heeft ongeneeslijke schurft. Bij deze honden brengt het periodiek afwisselen van verschillende behandelingen enige controle over de ziekte teweeg.
Uw schurftbehandelingen werken effectiever als u uw hond kwaliteitsvoedsel geeft om voedingstekorten te voorkomen die immuunproblemen verergeren. Werk hard om extra parasitaire infecties van wormen en vlooien te voorkomen, omdat beide extra irritaties kunnen veroorzaken. Blijf op de hoogte van de vaccinaties van uw hond, en vraag uw dierenarts naar antibiotica die huidinfecties kunnen voorkomen die het gevolg zijn van schurft. Houd uw hond weg van steroïden zoals prednison die de immuunkracht verstoren.