Huisdieren
Huisdieren
Haakwormen zijn darmparasieten die niet alleen katten en honden, maar ook mensen aantasten. Een haakworm heeft gekartelde tanden of scherpe snijplaten die zich hechten aan het vlees van de dunne darm van zijn gastheer. Naarmate de parasiet rijpt, begint het het slijmvlies van de darmen op te eten en zuigt het bloed uit het weefsel. Als het onbehandeld blijft, veroorzaken haakworminfecties onherstelbare schade aan de darmen en kunnen ze leiden tot plotselinge dood bij kwetsbare gastheren.
Haakwormen hebben een antistollingsmiddel in hun speeksel dat voorkomt dat het bloed stolt op hun voedingsplaatsen. De wonden genezen niet en bloeden lang nadat de parasiet naar een andere locatie in de darm is verhuisd. Vanwege dit is anemie een identificeerbaar symptoom van haakworminfectie. Kijk naar bleke of gele tandvlees en slijmvliezen. Andere symptomen van anemie zijn snel ademhalen, wat optreedt om zuurstofniveaus te verhogen die verloren gaan door het verlies van rode bloedcellen die de haakwormen consumeren; lusteloosheid; verminderde eetlust en verdund bloed, wat leidt tot hartruisen. Dieren kunnen ook doffe vacht en droge huid hebben. Voor jonge puppy's en kittens die niet snel genoeg bloedcellen en plasma kunnen regenereren, is het snelle verlies van bloed zo ernstig dat het tot plotselinge dood kan leiden.
Honden en katten met haakworminfecties lijden aan diarree. Dieren ervaren frequente en onmoeiteloze stoelgangen. Ontlasting kan ook zwart zijn of een teerachtige textuur hebben vanwege de hoeveelheid bloedverlies via de voedingsplaatsen van de haakwormen. Vanwege de diarree ervaren geïnfecteerde dieren gewichtsverlies en worden ze uitgemergeld. Honden en katten kunnen ook gaan braken en verhoogde winderigheid en buikpijn ervaren.
Een geïnfecteerd dier scheidt haakwormen uit via zijn ontlasting en kan de infectie doorgeven aan andere zoogdieren. De larven kunnen de huid binnendringen en door de weefsels van het lichaam migreren op zoek naar het spijsverteringskanaal. Naarmate de larven zich door het lichaam verspreiden, ervaart het dier ernstige jeuk en mogelijke letsels of rode lijnen. Dieren raken ook geïnfecteerd met haakwormen door geïnfecteerde kadavers of ontlasting, besmet voedsel en water, en zelfs van een zwangere of lacterende moeder naar haar nest. In sommige gevallen bevinden larven zich in de longen van de gastheer. Naarmate de larven in de longen groeien, ontwikkelt het dier een hoest en soms longontsteking. De hond braakt de larven op, slikt ze in het slijm en transporteert ze direct naar de dunne darmen waar de cyclus opnieuw begint.
Dierenartsen testen de feces van het dier op tekenen van haakwormeieren. Als het op tijd wordt opgemerkt, zijn de meeste commerciële ontwormingsmiddelen die zijn ontworpen om rondwormen te behandelen, effectief tegen haakwormen. Echter, het wormmedicijn doodt alleen volwassen wormen en niet de larven. Het is belangrijk om vervolgbehandelingen toe te dienen om ervoor te zorgen dat alle wormen zijn gedood. Als het onbehandeld blijft, heeft het getroffen dier speciale supplementen nodig die rijk zijn aan ijzer en eiwitten. In ernstige gevallen hebben sommige dieren bloedtransfusies nodig om de hoeveelheid bloed te vervangen die verloren is gegaan vanwege de anemie.