Huisdieren
Huisdieren
Miniatuur en standaard teckels worden in afzonderlijke groottecategorieën beoordeeld, maar ze zijn geen afzonderlijke rassen. Elke genetische aandoening die de standaard teckel treft, treft ook de miniatuurvariëteit. Teckels zijn over het algemeen gevoelig voor een breed scala aan erfelijke stoornissen, waaronder een assortiment aan huidaandoeningen. De symptomen kunnen variëren van mild tot levensbedreigend.
Primaire acanthosis nigricans komt alleen voor bij teckels. Zowel miniatuur als standaard teckels zijn gevoelig voor de ziekte, en het treft mannetjes en vrouwtjes gelijk. De symptomen verschijnen meestal voordat de hond een jaar oud is. De huid tussen het lichaam en de poten wordt donkerder; en in de loop van de tijd valt het haar uit, en de huid wordt dik en lederachtig. De ziekte breidt zich geleidelijk uit naar de lies en andere delen van het lichaam. Volgens de Canine Inherited Disorders Database ontwikkelen secundaire bacteriële infecties zich vaak die de oorspronkelijke aandoening verergeren. Er is geen genezing voor acanthosis nigricans. De symptomen worden beheerst met medische shampoos, vitamine E en corticosteroïden.
Twee verschillende typen seborroe treffen teckels. Primaire idiopathische seborroe verschijnt bij teckels voordat de hond 2 jaar oud is. Het verschijnt zonder een onderliggende oorzaak. Secundaire seborroe is een symptoom van een ander fysiek probleem, zoals een schildklieronbalans of een voedselallergie, onder andere mogelijke oorzaken.
Honden met seborroe hebben schilferige huid en overactieve talgklieren. De huid rond de schilfers is droog, maar de talgklieren scheiden een vieze ruikende stof af die de oren, oksels en buik bedekt. De honden ontwikkelen vaak oor- en huidinfecties, volgens Dr. Stephen M. Sheldon, schrijver voor de "Pet Tribune". Er is geen genezing voor primaire idiopathische seborroe, maar de dierenarts zal tests uitvoeren om naar een behandelbare onderliggende oorzaak te zoeken. De behandelingsopties zijn afhankelijk van het type seborroe dat de hond heeft.
Sebaceuze adenitis komt vaker voor bij poodles, maar komt ook voor bij andere rassen, waaronder de teckel. De behandeling van sebaceuze adenitis richt zich op het beheersen van de symptomen, aangezien er geen genezing is voor de ziekte. De symptomen zijn roos, vettige schilfers en een verdikking van de huid die uiteindelijk overgaat in een onaangename geur en kaalheid, volgens Jenny Drastura, schrijver voor de "Shih Tzu Reporter". De symptomen kunnen variëren van mild tot dodelijk, en Drastura merkt op dat de hond soms moet worden geëuthanaseerd omdat de symptomen zo extreem zijn. De auteur beveelt frequente baden en oliebehandelingen aan.
Kleurverdiluningsalopecie treft alleen blauwe teckels. De hond wordt geboren met een normale vacht, volgens de Canine Inherited Disorders Database, maar wanneer de hond tussen de 6 maanden en 3 jaar oud is, beginnen de symptomen van haaruitval en droge schilferige huid op de rug en breiden ze geleidelijk uit naar de rest van het lichaam. De aandoening heeft geen gevolgen voor de algemene gezondheid van de hond, maar de hond is gevoeliger voor zonnebrand of oververhitting. De symptomen worden behandeld met vochtinbrengende crèmes.