Hoewel alle schnauzers sommige eigenschappen delen—met name hun uiterlijk en zwarte of zout-en-peper vachten—kan de miniatuurvariatie last hebben van verschillende gezondheidsproblemen, inclusief koorts. Een miniatuur schnauzer is doorgaans ongeveer 36 cm hoog, een standaard 43 tot 48 cm, en een reus 58 tot 71 cm. Bij het miniatuur ras omvatten de zorgen urolithiasis, allergieën en comedo syndroom. De temperatuur van een hond ligt doorgaans tussen de 37,5 graden F en 38,9 graden F, met puppy's er iets onder.
Comedo Syndroom
- Een huidaandoening die veel voorkomt bij miniatuur schnauzers, comedo of comedone syndroom is doorgaans een relatief onschuldige ziekte. Het manifesteert zich als bulten die zich langs de haarfollikels op de rug van de hond vormen die worden gestopt door huidoliën en keratine, vergelijkbaar met mee-eters bij een persoon. Het syndroom is erfelijk en gemakkelijk te herkennen, vooral nadat de hond is getrimd. Een huidbiopsie is nodig voor een definitieve diagnose. De bulten vormen zich doorgaans, zwellen op en draineren regelmatig, zien er lelijk uit maar schaden de hond niet echt. Er zijn echter incidentele gevallen waarbij de aangetaste huid geïnfecteerd raakt met bacteriën, wat koorts bij de hond teweegbrengt. In dit geval zal een reinigingsregime de uitbraken tegengaan.
Canine urolithiasis
- Miniatuur schnauzers zijn gevoelig voor canine urolithiasis, wat optreedt wanneer nierstenen zich in de urinewegen vormen. Het wordt ook wel cystitis, blaasstenen of urinecalculi genoemd. De stenen irriteren de urinewegen en kunnen koorts, pijn en bloed in de urine veroorzaken. Honden kunnen eraan sterven als ze geen dierenartsbehandeling krijgen. Er zijn verschillende soorten stenen, en het vaststellen van het type helpt bij het bepalen van de behandeling. Dieet, ras, gebrek aan beweging en krappe woonruimte zijn bijdragende factoren aan de ziekte. Kleinere rassen, zoals de miniatuur schnauzer, en reuen lopen meer kans om eraan te lijden. Doorgaans wordt een speciaal dieet dat arm is aan mineralen voorgeschreven, en in sommige gevallen is een operatie nodig om de stenen te verwijderen.
Leptospirose
- Deze ziekte, die zowel honden als mensen kan treffen, heeft verschillende stammen. Vaccins beschermen tegen sommige stammen. Ernstige "lepto" infecties brengen koorts van 39,4 tot 40 graden C, samen met rillen en gevoeligheid, braken en uitdroging. Leverfalen kan uiteindelijk ontstaan. Een bloedtest is nodig voor een definitieve diagnose, hoewel honden met een acute lepto-infectie de organismen in hun urine kunnen uitscheiden. Behandeling omvat antibiotica, zoals penicilline en doxycycline.
Mycobacterium avium infectie
- Naast koorts kan een miniatuur schnauzer met Mycobacterium avium infectie gezwollen amandelen en vergrote lymfeklieren hebben. Symptomen omvatten ook braken, ademhalingsmoeilijkheden, kreupelheid en bloedige ontlasting. De infectie, ooit als zeldzaam beschouwd, resulteert waarschijnlijk uit een immuundeficiëntie. Volgens een rapport uit 2008 voor de American Miniature Schnauzer Club worden een toenemend aantal honden gediagnosticeerd met deze infectie. In 2010 werd de infectie niet als behandelbaar beschouwd.
Auto-immuun
- Koorts kan optreden na een reeks routinevaccinaties en kan een auto-immuun probleem signaleren. De koorts kan ook het gevolg zijn van infectie, blootstelling aan iets giftigs, een hormonale verandering of overmatige stress. De miniatuur schnauzer is een ras dat op de lijst staat voor risico op auto-immuun problemen. De behandeling hangt af van wat de koorts veroorzaakt. Andere symptomen van een auto-immuun stoornis zijn buikgevoeligheid, stijfheid, blauwe plekken en gevoeligheid voor infecties. De behandeling hangt af van de ernst en de oorzaak van het auto-immuun probleem.
Rocky Mountain spotted fever
- Miniatuur schnauzers die door teken zijn gebeten die besmet zijn met Rocky Mountain spotted fever, zullen koorts ontwikkelen, die kan worden gevolgd door eetlustverlies, braken, duizeligheid, hart- en ademhalingsproblemen, rode huiduitslag en epileptische aanvallen. Antibiotica zijn meestal succesvol bij het behandelen van de ziekte, hoewel het twee weken kan duren voordat de hond zijn gezondheid herwint. In ernstige gevallen moet de hond mogelijk worden opgenomen in een dierenziekenhuis. Rocky Mountain spotted fever treft doorgaans in het voorjaar en de zomer, wanneer teken talrijk zijn.
