Huisdieren
Huisdieren
Canine larynxparalyse is een langzaam progressieve ziekte van de luchtwegen van honden. Meest aangedaan zijn oudere, grotere rassen. Het wordt veroorzaakt door paralyse van de spieren van de larynx (stemkast), die dan niet open en uitgeven wanneer de hond inademt. Symptomen: stemverandering, hoesten, kwijlen, geruispepend ademen en ademhalingsmoeilijkheden.
De stem van de aangedane hond verandert door de paralyse van de stemligamenten in de larynx. De hond klinkt hees als hij probeert te blaffen. Vaak is dit het eerste symptoom dat eigenaren opmerken.
De hond krijgt vaak hoest. Hoesten is een reflex om de luchtwegen van schadelijke deeltjes te ontdoen. De larynx functie is om materiaal uit de bovenste luchtwegen te houden. Omdat de spieren niet goed werken, kan materiaal de bovenste luchtwegen binnendringen, wat de hoestreflex triggert. Als dit het enige symptoom is, wordt het vaak genegeerd als een kleine keelontsteking.
De hond kan ook frequent kwijlen of ikken tijdens het eten. Vanwege het aangedane keelgebied kan de sliktactie gestord zijn. Inhalatiepneumonie — voedsel of vocht in de luchtwegen — kan incidenteel voorkomen. Dit symptoom moet de aandacht van de dierenarts krijgen.
De hond kan overmatig panten, vooral bij opwinding, zwaar spel of inspanning. Omdat de gespoten spieren de luchtweg vernauwen en kunnen opzwellen, veroorzaakt de inademing een kenmerkend brullend of kwakgeluid. Dit harde, hoge geluid heet stridor — een zeer specifiek geluid dat de eigenaar moet alarmeren dat de hond dierenartsenkundige aandacht nodig heeft.
Naarmate de ziekte vordert, ervaart de hond ademhalingsproblemen. Eerst alleen bij inspanning/opwinding, later constant. De hond kan instorten door onvoldoende zuurstofinname. De tandvlees kan blauw worden en de hond kan flauwvallen door zuurstoftekort. In sommige gevallen kan dit leiden tot de dood als de hond niet direct behandeld wordt.