Huisdieren
Huisdieren
Temporomandibulaire myositis, ook wel kauwspiermyositis genoemd, is een aandoening die voornamelijk de spieren van de temporomandibulaire, of kaakgewricht, treft. Volgens Hungarovet, een site voor Hongaarse diergeneeskundige professionals, is deze aandoening het op een na meest voorkomende neuromusculaire probleem bij honden. Het treft zowel grote als kleine honden, en is het beste vroeg in de progressie te behandelen. Als het onbehandeld wordt toegestaan te progresseren, kan deze aandoening ernstige schade aan de kaakspieren veroorzaken.
Volgens de website van de Michigan Veterinary Specialists zijn Duitse herders, retrievers en andere grote rassen het meest geneigd om temporomandibulaire myositis te ontwikkelen. Dobermanns kunnen het ook krijgen. De ziekte treft mannen en vrouwen ongeveer evenveel en komt het meest voor bij jonge tot middelbare dieren. De ziekte komt voor in chronische en acute vormen, wat het moeilijker kan maken voor eigenaren om te merken dat hun hond dit probleem heeft.
Kauwspiermyositis veroorzaakt zwelling in de spieren van het gezicht en de voorhoofd. Honden hebben pijn en moeite met het openen van de mond en zijn mogelijk terughoudend om te eten. Sommigen eten wel, maar gorgelen hun voedsel in plaats van te kauwen. De ogen kunnen uitstulpen, door druk in de spieren eromheen, en het derde ooglid kan naar buiten treden. Honden kunnen koorts hebben en overmatig kwijlen. Na verloop van tijd zal de ontsteking ervoor zorgen dat het spierweefsel littekenweefsel vormt, wat een ingevallen uitstraling creëert rond de wangen en kaak en langs de bovenkant van het hoofd.
Dierenartsen stellen deze aandoening vast op basis van klinische tekenen, maar moeten stappen ondernemen om ervoor te zorgen dat het probleem geen andere, soortgelijke ziekte is. Dit kan een elektromyografie (EMG) en bloedtests omvatten. Definitieve diagnose vereist een spierbiopsie. De dierenarts moet de gezondheidsgeschiedenis van de hond controleren, creatine kinase waarden in het bloed en een röntgenfoto of CT-scan van de schedel en tanden uitvoeren. Het is mogelijk niet mogelijk om de kaken van de hond te openen terwijl het onder narcose is--dit is een veelvoorkomende indicator van kauwspiermyositis.
Behandeling van kauwspiermyositis vereist doses immuunonderdrukkende steroïden, die voorkomen dat het lichaam van de hond zijn eigen kaakspieren aanvalt. In sommige gevallen zijn extra medicijnen om het immuunsysteem te onderdrukken nodig. Tijdens de eerste paar maanden van de therapie, heeft de hond elke drie tot vier weken een onderzoek nodig om ervoor te zorgen dat de behandeling werkt. Honden hebben mogelijk zacht voedsel of een voedingssonde nodig om een goede voeding te waarborgen, en mogen geen harde kauwspeeltjes hebben.
Volgens Hungarovet, het immuunsysteem van de hond aanvalt alleen de kauwspieren omdat ze een speciaal type spierweefsel bevatten. Dit weefsel, genaamd type 2M spiervezel, komt nergens anders in het lichaam voor en wordt bediend door een uniek type zenuwtak. Momenteel weten dierenartsen niet wat ervoor zorgt dat het immuunsysteem dit specifieke type spier aanvalt.