Huisdieren
Huisdieren
Bewustwording van wat uw hond nodig heeft op het gebied van mondgezondheid en hygiëne kan bijdragen aan de algehele gezondheid en het welzijn van uw huisdier, zegt Dr. Frank Verstraete van de Veterinary Medical School van UC-Davis. Omdat parodontale ziekte vaak een ernstige impact heeft op de kwaliteit van leven van een hond, kan het leren van de normale anatomie en structuur van het gebit van uw hond voordat er enige ziekte optreedt, u de kennis geven die u nodig hebt om uw huisdier prompte aandacht en goede diergeneeskundige zorg te geven.
Email, een kristallijn, grotendeels anorganisch materiaal, bedekt het externe kroonoppervlak (het deel boven de tandvleeslijn) van de tanden van uw hond. De hardste stof in het lichaam van de hond, volgens Dr. Norman Johnston in "Oral Anatomy and Charting," beschermt email de structuur van de tand gevormd door dentine, een acellulair materiaal dat loopt van het externe oppervlak tot de pulpa van de tand.
De pulpa van de tand van de hond, bevatten zich in de wortelkanalen en pulpakamers, bevat bloedvaten, zenuwen, collageen, bindweefsel en lymfeweefsels--alle levende stoffen. Cementum, vergelijkbaar met bot, bedekt de tandwortels en hecht zich aan het parodontale ligament dat de tand op zijn plaats houdt op het alveolaire bot, een dicht vasculariseerd deel van de kaak van het dier.
Omringend tandvleesweefsel, genaamd gingiva, vormt pockets van voeding voor ingebedde tanden, waardoor bloedcellen, huidcellen en collageen naar de tanden van uw hond worden gebracht om ze gezond en levend te houden. Bevestigde gingiva hecht zich aan de tandwanden om scheuren en scheuren van voedsel te weerstaan. Een zak genaamd de gingivale sulcus omringt de tand en beschermt de wortels, terwijl een band weefsel genaamd free gingiva de tandkroon omsluit en met het blote oog zichtbaar is. De bodem van de sulcus bevat cellen die de tandwortel hechten aan de omliggende gingivale weefsels. Deze socket houdt ook wat dierenartsen "crevicular fluid" noemen, een stof die cellen bevat om microben en bacteriën te bestrijden.
De vier typen honden tanden omvatten snijtanden, hoektanden, premolaren en kiezen. Snijtanden, gebruikt voor knippen, oppakken van objecten en verzorgen, bevinden zich in het centrale voorste deel van de mond op zowel boven- als onderkaak. De hoektanden, de grote, puntige tanden direct achter de snijtanden, grijpen en scheuren vlees en prooien met "grote druk," zegt Dr. Jan Bellows van All Pets Dental Clinic. Premolaren, de brede, puntige tanden achter de hoektanden, houden en dragen objecten en breken voedsel in kleinere stukken bij het kauwen. De grote, platte kiezen breken in de achterkant van de mond en worden gebruikt voor malen. Volwassen honden hebben doorgaans vier kiezen in de maxilla, of bovenkaak, en zes kiezen in de mandibel, of onderkaak.
Tandenloos bij de geboorte, begint een hond tussen de 3 en 8 weken oud met tanden krijgen, met alle 28 melktanden (baby) tanden zichtbaar tegen de negende week. Twaalf snijtanden breken tussen de 4 tot 6 weken door, de vier hoektanden komen tussen de 5 en 6 weken, en tegen de 8e week zou uw puppy alle 12 premolaren moeten laten zien.
Permanente tanden beginnen de melktanden te vervangen tussen de derde en vijfde maand na de geboorte, waarbij de snijtanden doorgaans als eerste komen. De hoektanden verschijnen daarna op 4 tot 6 maanden leeftijd, met 16 permanente premolaren die doorbreken op 4 tot 5 maanden leeftijd. Tegen de tijd dat uw hond 5 tot 7 maanden oud is, zouden alle 10 kiezen zichtbaar moeten zijn voor een totaal van 42 permanente tanden, volgens PetEducation.com.
Honden, net als mensen, hebben wat dierenartsen "brachydont" of lage kroon tanden noemen. Deze vorm en structuur van tand, algemeen onder andere carnivoren zoals katten en varkens, bestaat uit een kroon die boven de tandvleeslijn zichtbaar is, een kleinere hals op de tandvleeslijn, en een diepe wortel verbonden met de kaakbeen. Dit verschilt van de "hypsodont" of hoge kroon tanden van paarden en andere herbivoren, omdat honden tanden slechts één keer in het leven van het dier doorbreken en stoppen met groeien zodra het dier volwassen is, volgens Melissa Rouge van de Colorado State University.