Huisdieren
Huisdieren
Exocriene pancreasinsufficientie treedt op wanneer het lichaam van een hond de juiste enzymen mist die nodig zijn om bepaalde voedingsmiddelen af te breken, zoals vetten, zetmeel en eiwitten. Vanwege dit blijven de voedende componenten in het voedel in de darm en worden heel uitgeplast in de ontlasting van de hond. Zonder behandeling zullen honden met deze ernstige stoornis vaak verhongeren, ondanks constant eten, stelt Dr. Race Foster van de Pet Education-website. Er zijn diverse oorzaken voor deze aandoening, waaronder kanker, chronische pancreatitis en pancreasacinaire atrofie. Als u enige van de symptomen van exocriene pancreasinsufficientie bij uw hond opmerkt, breng het dan onmiddellijk naar een dierenarts voor behandeling.
Honden met exocriene pancreasinsufficientie kunnen gedrag vertonen dat abnormaal is voor hen. Dr. Bari Spielman van de Pet Place-website stelt dat honden met deze aandoening vaak eigenaardige voorwerpen zullen eten, zoals planten, grond of ontlasting. De hond zal constant eten en proberen zoveel mogelijk voedsel te consumeren. Het kan ook beschermend worden over zijn voedsel en proberen voedsel van andere dieren en mensen te nemen. De reden voor deze gierige gedrag is dat de hond geen calorieën of nutriënten uit het voedsel absorbeert en zich voortdurend hongerig voelt, ondanks de enorme hoeveelheden voedsel die het inneemt.
Volgens Spielman zullen honden die lijden aan exocriene pancreasinsufficientie vaak diarree hebben. De lichte ontlasting is meestal lichtgeel of kleikleurig en kan de consistentie van aardappelpuree hebben. Soms is de ontlasting volledig waterig zonder enige vorm. De hond kan ook grote hoeveelheden onverteerde vet in zijn ontlasting hebben, afhankelijk van zijn dieet. Daarnaast kan het overmatige winden hebben en kan zijn maag luid ruisen door het gas.
Honden met exocriene pancreasinsufficientie zullen er vaak uit zien alsof ze aan het verhongeren zijn, omdat ze in essentie wel zijn. Foster stelt dat aangedane honden snelle gewichtsverlies zullen ervaren door verlies van lichaamsvet en spieratrofie. Omdat de hond geen nutriënten krijgt, wordt zijn haar slecht. Deze symptomen kunnen snel optreden – over ongeveer een week of twee – of geleidelijk ontwikkelen over een lange periode.