Huisdieren
Huisdieren
Plotselinge of terugkerende kreupelheid van de achterpoten bij een hond kan een symptoom zijn van kruisbandletsel. De ernst van de aandoening hangt af van of de kruisband gedeeltelijk of volledig gescheurd is, evenals het gewicht van de hond. Chirurgisch herstel van de beschadigde band wordt vaak aanbevolen voor grotere honden.
Het kniegewricht wordt gevormd door drie beenbotten. Het dijbeen, het lange been dat aan de heup bevestigd is, vormt het bovenste gedeelte van de knie. Het scheenbeen, het been dat de knie en enkel overspant, vormt het onderste gedeelte van de knie. De knieschijf vormt de patella. Deze drie botten worden verbonden door ligamenten, of vezelige banden van weefsel. De twee kruisbanden kruisen elkaar in het gewricht tussen het scheenbeen en het dijbeen. Het voorste kruisband ligt aan de voorkant van het been, en het achterste kruisband ligt aan de achterkant van het been. Deze ligamenten dienen om het scheenbeen en dijbeen op hun plaats te houden en te voorkomen dat ze over elkaar glijden.
Een gescheurde kruisband beschrijft een ligament dat is gescheurd, ofwel door letsel of degeneratieve ziekte. Bepaalde rassen lopen een hoger risico op degeneratie van de kruisband en zijn meer gevoelig voor ruptuur. Een hond met een gescheurde kruisband zal zich voordoen met een poot (meestal achterpoot) die zo pijnlijk is dat hij geen gewicht erop zal zetten om te lopen. Ruptuur van het voorste kruisband is de meest voorkomende knieblessure bij honden, terwijl ruptuur van het achterste kruisband extreem zeldzaam is.
Honden onder de 30 pond hebben vaak geen chirurgische ingreep nodig. Strenge rust, ontstekingsremmende medicatie en gewichtsverlies worden vaak voorgeschreven voor deze kleinere honden. Zesenzeventig procent van de kleinere honden verbetert aanzienlijk binnen zes maanden. Chirurgie kan worden aanbevolen als er binnen zes tot acht weken geen verbetering is. Honden zwaarder dan 30 pond hebben bijna altijd chirurgie nodig om het probleem te corrigeren en potentiële levenslange kreupelheid te voorkomen. Slechts twintig procent van de zwaardere honden verbetert zonder chirurgie.
Er zijn drie hoofdopties voor chirurgie om te overwegen voor het herstel van de kruisband. De eerste optie heet de laterale suturenmethode. Deze procedure gebruikt synthetisch hechtmateriaal om de gescheurde ligament bij honden van minder dan 70 tot 80 pond te recreëren. De tweede optie heet tibial plateau leveling osteotomy (TPLO). Deze chirurgie verandert de vorm van het scheenbeen door delen van het been te doorsnijden en weer te bevestigen met platen en schroeven. Het resultaat is een gestabiliseerd kniegewricht. De derde optie is tibial tuberosity advancement (TTA), die ook een deel van het scheenbeen doorsnijdt en weer bevestigt om de gewrichtsmechanica te veranderen.
Nadat kniechirurgie is uitgevoerd, moet een hond gedurende twee weken volledig niet-belastend blijven. De hond wordt vervolgens gedurende minimaal nog zes weken beperkt tot wandelen aan de leiband om volledige genezing te waarborgen. De beweging wordt geleidelijk verhoogd totdat de hond ongeveer vier maanden na de operatie kan terugkeren naar normale activiteitsniveaus. Fysiotherapie kan ook helpen het herstel te versnellen.
Het succespercentage voor chirurgisch herstel van de kruisband is hoger dan 85 procent. Een overgewichtige hond moet terugkeren naar zijn normale lichaamsgewicht om optimale resultaten te garanderen. Degeneratieve gewrichtsziekte kan optreden naarmate de hond ouder wordt, en de ernst wordt grotendeels bepaald door de omvang van het letsel en de tijd tussen het letsel en de chirurgie.