Huisdieren
Huisdieren
Samen vormen discospondylitis en MRSA een gevaarlijke infectie die een geliefd huisdier snel kan verlammen. Discospondylitis is een botinfectie die de tussenwervelschijven, de aangrenzende wervelplaten en de wervellichamen aantast. De infectie ontstaat in de bloedbaan of verspreidt zich naar de wervelkolom via aangrenzend ziek weefsel. MRSA (Methicilline-resistente Staphylococcus aureus) kan de bloedbaan van een hond binnendringen via krabwonden van een geïnfecteerd dier en zich naar andere delen van het lichaam verspreiden, inclusief de wervelkolom, waardoor discospondylitis ontstaat.
Klinische tekenen van discospondylitis zijn intense rugpijn en neurologische zwakte die zich uit in een langzaam toenemend verlies van coördinatie van de ledematen. Zwelling, ontsteking, beenvorming en wervelcompressie veroorzaken extreme pijn bij de aangedane hond. Grotere hondenrassen lijken gevoeliger te zijn voor discospondylitis dan kleinere rassen. Ongeacht het ras of het infectiemechanisme treft deze ziekte meestal de thoracolumbale, of middenrug, regio.
MRSA manifesteert zich als een pijnlijke, rode en gezwollen puist of abces dat pus of ander vocht afscheidt. Chirurgische of huidwonden zijn de meest voorkomende locaties voor MRSA, maar de infectie kan ook als een algemene huidaandoening verschijnen of de vorm van longontsteking aannemen. Als er verdenking is van MRSA, zal een dierenarts tests uitvoeren om te bevestigen of het dier daadwerkelijk geïnfecteerd is of slechts een drager van de infectieuze stof.
Bacteriën en schimmels komen over het algemeen in de bloedbaan terecht via geabscesseerde tanden, wonden, immuunstoornissen en uitputtende ziekten. De MRSA-bacterie kan via sneetjes en schaafwonden of contact met besmette oppervlakken en wonden van een geïnfecteerd dier in de bloedbaan van een hond terechtkomen en zich nestelen in het zachte weefsel nabij de wervels. Kleine abcessen en reactieve beenuitgroeiingen kunnen zich ontwikkelen en verspreiden naar de tussenwervelschijven. Als de MRSA-infectie onbehandeld blijft, kan het lichaam van de hond de bacteriën doden en de wervels met elkaar laten vergroeien. Echter, symptomen van discospondylitis treden doorgaans op en wordt er behandeling gezocht vóór dit punt.
Vreemde lichamen die aangrenzend zachte weefsels hebben geïnfecteerd, veroorzaken het vaakst gevallen van secundaire discospondylitis. Het pathologische proces is voor alle praktische doeleinden identiek aan dat van blootstelling via de bloedbaan. MRSA verspreidt zich van het zachte weefsel rond de wervels naar de aangrenzende botstructuren en naar de schijfruimte om discospondylitis te veroorzaken.
Een combinatie van antibiotica en chirurgische behandeling heeft zich bewezen als succesvol bij de behandeling van MRSA-geïnduceerde discospondylitis. Vier tot zes weken antibiotica-therapie bestrijdt de onderliggende MRSA-infectie; chirurgie corrigeert de ernstige neurologische problemen die verband houden met druk op het ruggenmerg. Het uiteindelijke doel is om gewrichtsfusie te bereiken, ofwel alleen met antibiotica-therapie of in combinatie met chirurgie, om genezing te bevorderen door immobilisatie en beenconsolidatie. De weefselreactie op de MRSA-infectie vermindert en wervels en schijven keren terug naar normaal.