Huisdieren
Huisdieren
Volgens de gezondheidswebsite van de Bichon Frise Club of America komt degeneratieve schijfaandoening zelden voor bij bichons. Echter, uw bichon kan deze verzwakkende aandoening ontwikkelen als hij zware botten, een lang lichaam en korte poten heeft, of als hij overgewicht heeft. Uw dierenarts kan een diagnose stellen en behandelopties aanbevelen.
Caniene schijfaandoening staat onder verschillende namen bekend, waaronder degeneratieve schijfaandoening, intervertebrale schijfaandoening, gescheurde schijf of uitglijdende schijf. Al deze termen verwijzen naar een probleem met de schijf, wat een dempende vulling is tussen elk van de wervels in de ruggenwervelkolom.
Volgens Fetchdog hebben schijven een rigide buitenste schil en een zachte papachtige substantie aan de binnenkant. In het geval van een gescheurde schijf, verslechtert de buitenste schil van de schijf en ontsnapt de binnenste substantie, en het binnenste materiaal duwt omhoog en oefent druk uit op het ruggenmerg. De druk kan pijn en verlamming veroorzaken. Dit specifieke type ruptuur wordt een Hansens Type I genoemd. Bichons lopen risico op het lijden aan een Hansens Type I ruptuur vanwege hun lange ruggen.
PetEducation.com zegt dat gescheurde schijven kunnen worden veroorzaakt door genetische of fysieke problemen die zich ontwikkelen door fokkerij. De Bichon Frise website legt uit dat bichons in de jaren 1950 naar de Verenigde Staten werden geïmporteerd uit Europa. Het ras en de lijnen die zich in deze periode ontwikkelden, hadden lange lichamen en korte poten. Honden met dit specifieke lichaamstype lijden vaak aan uitglijdende schijven omdat hun lange lichamen hun ruggenwervelkolom onder extra druk plaatsen, volgens de Bichon Health website.
Gescheurde schijven kunnen extreem pijnlijk zijn. De symptomen van uw bichon zullen variëren afhankelijk van welk deel van de rug de ruptuur heeft opgelopen. De hond wil misschien zijn hoofd niet draaien of niet aangeraakt worden op zijn nek of rug, volgens PetEducation.com. Hij kan rillen of uit schreeuwen van pijn, en langzaam en voorzichtig lopen. Hij wil misschien niet eten of drinken. In ernstige gevallen kan hij de controle over zijn blaas en darmen verliezen, of gedeeltelijk of volledig verlamd raken.
Fetchdog waarschuwt dat deze symptomen plotseling kunnen optreden met weinig waarschuwing. Hansens Type I schijfaandoening, wat het type is dat het vaakst bij bichons voorkomt, veroorzaakt meestal een plotselinge schijfruptuur in het midden van de rug van de hond.
Pawprints & Purrs legt uit dat een dierenarts degeneratieve schijfaandoening kan diagnosticeren door de hond te onderzoeken en u vragen te stellen over zijn symptomen. Ze kan ook een myeloogram uitvoeren, wat inhoudt dat een kleine hoeveelheid radioactieve kleurstof in de ruggenwervelkolom van de hond wordt geïnjecteerd terwijl de hond is gesedeerd. De kleurstof verlicht de ruggenwervelkolom en onthult of er onderbrekingen in de lijn zijn. Onderbrekingen in de kleurstoflijn duiden op gebieden waar druk op het ruggenmerg wordt uitgeoefend.
Als uw hond milde symptomen heeft, kan uw dierenarts een ontstekingsremmend medicijn of steroïde, zoals prednison, voorschrijven dat de zwelling zal verminderen. Pijnmedicatie kan worden voorgeschreven.
In ernstige gevallen kan chirurgie nodig zijn om het schijfmateriaal te verwijderen dat druk op het ruggenmerg uitoefent. De prognose voor herstel is beter als de aandoening van de hond wordt gediagnosticeerd voordat hij verlamd raakt of zijn vermogen om pijn te voelen verliest.