Huisdieren
Huisdieren
Wanneer een hond jeukt of krabt, is de conditie bijna altijd een teken van een huidaandoening, volgens de American Veterinary Medical Association. Huidaandoeningen kunnen variëren van mild tot ernstig, en men gelooft dat de meeste aandoeningen genetisch zijn vanwege de frequentie waarmee ze voorkomen in specifieke rassen.
Eigenaren merken meestal pas een probleem op omdat hun honden gaan krabben en zichzelf gaan likken, bijna obsessief. Dit is een veelvoorkomende indicatie dat er een of andere vorm van dermatitis, of huidprobleem, bestaat. In sommige gevallen zullen eigenaren korsten, bloeding of vochtige vloeistoffen op de huid van de hond opmerken. Volgens Vetinfo.com zijn deze meestal een gevolg van het eigen krabben van de hond, maar kunnen een groter probleem aanduiden, zoals acne, growth hormone responsive dermatosis, infectie of epidermale dysplasie.
Volgens de Canine Inherited Diseases Database, zijn er geen wetenschappelijke studies uitgevoerd om de erfenis van huidaandoeningen in hondenrassen te bepalen, maar er zijn ten minste 40 huidaandoeningen bekend die honden van verschillende rassen treffen. Onderzoek samengesteld door de database toont aan dat de meeste huidaandoeningen—behalve infectieuze aandoeningen—vaker voorkomen in specifieke rassen dan in andere, wat geloofwaardigheid geeft aan de theorie dat de aandoeningen erfelijk zijn. Feitelijk merkt de website op dat sommige aandoeningen, zoals acanthosis nigricans bij de teckel, zo veelvoorkomend zijn in bepaalde rassen dat ze zijn geaccepteerd als normaal voor dat ras.
Enkele van de aandoeningen die bekend zijn om bepaalde rassen vaker te treffen dan andere, omvatten: voetkussenstoornis (zachtheid van de huid op de kussens van de voeten) en pyodermie (een bacteriële huidaandoening) bij Duitse herders; een ontsteking van de haarfollikels genaamd bronzing syndroom bij Dalmatiërs; epidermale dysplasie (abnormale ontwikkeling van huidcellen en gevoeligheid voor gistinfecties) bij West Highland terriërs; en comedo syndroom (mee-eters, of blokkering van haarfollikels) bij schnauzers.
Acrale likdermatitis, of likgranuloom, is waarschijnlijk de meest voorkomende huidaandoening die genetisch wordt verondersteld en voorkomt in meerdere rassen. Honden met deze aandoening likken continu op een plek op hun been tot deze rauw en geulcererd is, en de oorzaak is meestal complex en psychologisch. Een andere algemene aandoening, patroonkaalheid, manifesteert zich door een geleidelijke verdunning van haar totdat het aangedane gebied volledig kaal is. Het is ook bekend dat het meerdere rassen treft.
Voordat de behandeling voor een huidprobleem van een hond wordt bepaald, zal een dierenarts eerst het type stoornis en eventuele externe oorzaken identificeren. Vaak moeten erfelijke stoornissen worden behandeld met antibiotica, steroïden of dieetcontrole. Het baden van honden in een milde huisdiershampoo kan ook helpen om de symptomen van de hond te verlichten, volgens Vetinfo.com.
Tip: Bij aanhoudende huidproblemen, raadpleeg altijd een dierenarts.