De gewone huisvlo, Ctenocephalides felis, is een vleugelloos, speldkop groot insect dat bloed zuigt van honden, katten en mensen. Plagen beginnen vaak met constant krabben bij de huishond of met vlooienbeten rond de voeten of enkels van de bewoner. Vlooienbestrijding is een serieuze uitdaging, maar fabrikanten brengen een reeks nieuwe orale preventieve medicijnen op de markt. Deze bedrijven richten zich op verschillende stadia in de vlooienlevenscyclus. Hoe de medicijnen werken, verschilt per behandeling.
Geschiedenis van insecticiden
- De vroegste insecticiden bestonden uit anorganische verbindingen, met name zware metalen zoals arseen, koper en zwavel. Vanaf de jaren 1940 schakelden fabrikanten over op koolstofgebaseerde, of organische materialen om een ander type insecticiden te produceren. De nieuwe generatie overtrof zijn voorganger, en de meeste insecticiden die vandaag op de markt zijn, zijn gebaseerd op chemicaliën die in de natuur voorkomen, zoals nicotine, pyrithrum en neem. Het onderzoek gaat door, en wetenschappers onderzoeken nu chemische opties binnen de insecten zelf.
Moderne methoden
- Vandaag de dag worden insecticiden geclassificeerd naar de manier waarop ze ongedierte doden. Enkele categorieën zijn: organochloorverbindingen (DDT als voorbeeld), organofosfaten, carbamaten, pyrethroiden, neonionotinoïden en insectengroeiregulators (IGR's). Fabrikanten van vlooienbestrijding richten zich op twee typen insecticiden om vlooien te doden: ontwikkelingsremmers en eiwitbinders.
Eiwitten blokkeren
- De twee meest voorkomende orale vlooienmiddelen van dit type zijn Capstar, met spinosad als werkzame stof, en Comfortis, dat afhankelijk is van nitenpyram. Spinosad is een natuurlijk chemisch product afkomstig van de bodemschimmel Saccharopolyspora spinosa. Nitenpyram is gebaseerd op natuurlijke nicotine. Beide insecticiden worden via het bloed van het dier opgenomen en werken vervolgens door te binden aan doelproteïnen, of postsynaptische acetylcholine-receptoren. Dit verhindert dat het proteïne normaal functioneert, en bij de volwassen vlo veroorzaakt dit spiercontracties, trillingen en uiteindelijk de dood.
Ontwikkeling remmen
- Zodra een volwassen vrouwtjesvlo een gastheer betreedt, zal ze voeden voordat ze eieren legt (maximaal 50 per dag). Na één tot zes dagen komen de eitjes uit als larven, die vervolgens gedroogde bloedontlasting eten voordat ze kokons of poppen vormen. Poppen kunnen maandenlang hiberneren of in rust blijven. Zodra gunstige omstandigheden zijn, komt de volwassen vlo tevoorschijn en begint de cyclus opnieuw. Lufenuron, de werkzame stof in zowel Sentinel als Program, stopt de cyclus. Een benzoylfenylurea, lufenuron remt de vorming van chitine, wat de vlo gebruikt om zijn exoskelet te vormen.
Medicatie toedienen
- De besproken insecticiden worden allemaal oraal toegediend en zijn effectief gedurende een periode van één tot 30 dagen. Vlooien kunnen lintworm, hartworm en andere ziekten verspreiden, en kunnen zelfs allergische dermatitis veroorzaken bij sommige ongelukkige huisdieren. Behandeling is essentieel om uw huisdier gezond en gelukkig te houden. Volg bij het gebruik van elke behandeling zorgvuldig de instructies van elk medicijn en behandel al uw huisdieren in huis om kruisbesmetting te voorkomen. Raadpleeg uw dierenarts om te bespreken welke van deze vlooienopties het beste voor u en uw huisdier zal werken.
