Huisdieren
Huisdieren
Haaruitval bij honden is meer dan lelijk; het kan wijzen op ernstige ziekte. Dutzenden aandoeningen kunnen haaruitval veroorzaken, en het is belangrijk om uw hond naar de dierenarts te brengen voor de juiste diagnose en behandeling. Bepaalde hondenrassen zijn vatbaarder voor ziekten die haaruitval veroorzaken dan anderen.
Samen met het constante krabben, is haaruitval een veelvoorkomend symptoom van vlooienallergie bij honden. Aangedane honden reageren met een ernstige reactie op vlooienspeeksel. Andere symptomen van vlooienallergie dermatitis omvatten korrelige, schilferige huid, roodheid en ontsteking. De dierenarts geeft de hond doorgaans steroïden of antihistaminica om de reactie onder controle te krijgen. Een topisch anti-vlooien medicijn, zoals Frontline, gegeven één keer per dag het hele jaar door, kan herinfectie voorkomen. Aangezien vlooien zich in tapijten en meubels vestigen, is behandeling van de omgeving van de hond noodzakelijk om herhaalde infectie te voorkomen. In sommige gevallen is het spuiten van de tuin voor vlooien aan te raden.
Hypothyreoïdie is een veelvoorkomende reden voor haaruitval bij honden. Het is een gevolg van verminderde productie van schildklierhormonen en veroorzaakt dat haar uitvalt en bros en droog wordt. De hond kan ook gewicht aankomen, lusteloos gedragen en veranderingen in huidpigmentatie vertonen. Hypothyreoïdie kan gepaard gaan met gist- of bacteriële infecties. De aandoening wordt meestal gezien bij middelgrote dieren. Diagnose wordt gesteld door schildklier testen, chemiepanels en een volledig bloedbeeld. Honden met hypothyreoïdie moeten de rest van hun leven schildklier supplementen ontvangen.
Honden met sarcoptische schurft, veroorzaakt door de mijt Sarcoptes scabiei, reageren op de aandoening met ernstige jeuk en haaruitval. Typische gebieden van haaruitval zijn de ellebogen, buik, borst, oksels en oren. Ook bekend als caniene schurft, infecteert het ook mensen, katten, fretten en andere zoogdieren. Diagnose wordt gesteld door huidschraap. Echter, aangezien mijten mogelijk niet op de hond zijn op het moment van een schraap, betekent een negatief resultaat niet dat de hond geen sarcoptische schurft heeft. De behandeling bestaat doorgaans uit het scheren van de hond en het onderwerpen van de hond aan een organofosfaatdompel elke twee weken gedurende een periode van zes weken. Topische medicijnen zoals Frontline of Revolution beschermen tegen sarcoptische schurft. Omdat de ziekte zo gemakkelijk verspreidt, moeten alle honden in het huishouden met de aangedane hond behandeld worden.