Huisdieren
Huisdieren
Castratie, of kastratie, is de chirurgische verwijdering van de teelballen van de reu. Dierenartsen voeren deze procedure routinematig uit voornamelijk voor de controle van de huisdierpopulatie. Gedragsmodificatie, ziektepreventie en ziektebehandeling zijn andere redenen om een reu te castreren. Net als bij elke operatie, vooral die onder algehele narcose worden uitgevoerd, brengt de procedure enige risico's met zich mee. De meeste hiervan zijn echter gering en vereisen geen behandeling. Gemelde sterftecijfers zijn minder dan 0,1 procent.
De traditionele tijd om een hond te castreren was vroeger zes tot negen maanden. Er bestaat geen duidelijk wetenschappelijk bewijs voor deze aanbeveling. Arnold L. Goldman, D.V.M., suggereert dat deze praktijk ontstond "als reactie op anesthesie-sterfte bij zeer jonge dieren in de eerste helft van de 20e eeuw." Hij legt uit dat, omdat anesthesieprocedures aanzienlijk zijn geëvolueerd, de huidige aanbeveling nu 7 tot 12 weken is. Bovendien herstellen jongere patiënten sneller en hebben ze minder complicaties.
De meeste dierenartsen onderzoeken en screenen hun patiënten vóór de operatie om ervoor te zorgen dat ze gezond genoeg zijn om algehele narcose te ondergaan. Bovendien zal laboratoriumwerk de chirurg informeren over eventuele afwijkingen die het succes van de procedure kunnen beïnvloeden. Screening omvat doorgaans een volledig bloedbeeld, biochemisch profiel en urineonderzoek. Als technici significante afwijkingen vinden, kan de dierenarts de operatie uitstellen of annuleren, afhankelijk van de ernst van de gezondheidsproblemen.
Net vóór de operatie sedateert een pre-operatieve injectie de hond licht. Na toediening van de intraveneuze anesthesie wordt een endotracheale buis geplaatst. Dit maakt directe longinflatie mogelijk mocht er een noodgeval ontstaan. Vervolgens wordt de patiënt aangesloten op zowel de anesthesiemachine als een hart-/ademhalingsmonitor, gevolgd door het scheren en reinigen van het gebied rond de teelballen van de hond om ervoor te zorgen dat het steriel is. Na overbrenging naar de operatiekamer sluit de dierenarts de hond aan op de monitorapparatuur.
Technici monitoren de hond continu op vitale functies, waaronder pols, ademhaling en hartritme. Ze monitoren ook continu de zuurstofniveaus in de bloedbaan. De chirurg maakt dan een incisie boven de balzak en duwt elke teelbal door de incisie naar buiten. Hij stript het weefsel om de vasculatuur (bloed van en naar de teelballen) bloot te leggen, die hij klemt, ligatureert en terug in het lichaam plaatst. De chirurg sluit het subcutane laagje en sluit vervolgens de huid met hechtingen.
Volgens het American College of Veterinary Surgeons (ACVS): "Nazorg voor de patiënt zal bestaan uit gecontroleerde wandelingen aan de lijn gedurende twee weken. Koude kompressen en orale pijnstillers, zoals non-steroïde anti-inflammatoire middelen, kunnen worden aanbevolen, afhankelijk van het klinische beeld." Na 10 tot 14 dagen zal de dierenarts een post-operatief onderzoek uitvoeren en de hechtingen verwijderen. Als de wond geïrriteerd is en uw hond voortdurend de hechtingen likt, kan de dierenarts een Elizabethaanse kraag voorschrijven, die voorkomt dat uw hond zijn lichaam likt.