Huisdieren
Huisdieren
Wanneer urine-incontinentie de beste vriend van de mens treft, worden eigenaren vaak geconfronteerd met veel rommel om op te ruimen en met zorgen over de kwaliteit van leven van de hond als hij oud is. Hoewel caniene urine-incontinentie slecht nieuws kan klinken, is het goede nieuws dat er verschillende behandelingsopties zijn voor deze frustrerende aandoening. Dergelijke behandelingsopties voor urine-incontinentie zullen uiteraard variëren afhankelijk van de onderliggende oorzaak.
Urine-incontinentie beschrijft het verlies van vrijwillige controle over de blaas van een hond. Normaal gesproken werken de zenuwen en spieren van de blaas efficiënt om de urine vast te houden. Incontinentie suggereert een afwijking in de functionaliteit van dergelijke delen. Typisch zullen honden die worden getroffen door incontinentie urine lekken, natte plekken achterlaten in slaapgebieden en geïrriteerde huid vertonen als gevolg van contact met urine, schrijft Debra Primovic, DVM, een dierenarts die praktiseert in St. Louis en managing editor van de website PetPlace.com.
Een van de meest voorkomende vormen van incontinentie bij honden treft middelgesterileerde teven. Deze vorm is hormoongebaseerd, wat betekent dat het wordt veroorzaakt door een afname in de productie van hormonen die verantwoordelijk zijn voor het geven van kracht aan de spiertoon van de blaas. Honden die worden getroffen door dit type incontinentie reageren over het algemeen goed op behandeling met een medicijn dat fenylpropanolamine wordt genoemd. Als deze behandeling faalt, kunnen dierenartsen sekshormonen (oestrogeen of testosteron) voorschrijven. Dergelijke medicijnen worden als een laatste redmiddel gebruikt omdat ze significante bijwerkingen kunnen veroorzaken, volgens Eric Barchas, DVM, een praktiserend dierenarts gevestigd in San Francisco.
Jonge honden worden echter niet gespaard van urine-incontinentie vanwege hun leeftijd. Ectopische ureters, hoewel zeldzaam, zijn de meest voorkomende oorzaak van incontinentie die wordt gezien bij jonge honden, het meest waarschijnlijk teven jonger dan 1 jaar. Dit is een aangeboren stoornis, waarbij de verbinding tussen de ureter en de blaas niet correct is gevormd. Dit erfelijke defect kan worden gecorrigeerd door middel van chirurgie. Succespercentages variëren tussen 50 procent en 75 procent, zegt Johnny D. Hoskins, een diplomate van het American College of Veterinary Internal Medicine, in een artikel voor DVM Newsmagazine.
In sommige gevallen treedt incontinentie op omdat de hond een overmatige hoeveelheid water drinkt. Honden kunnen overmatige dorst (polydipsie) ervaren veroorzaakt door medische aandoeningen zoals diabetes mellitus, diabetes insipidus, Cushing's ziekte, blaasinfecties en nierfalen, volgens Wendy C. Brooks, DVM en educatief directeur van VeterinaryPartner.com. In deze gevallen, zodra de aandoening is gediagnosticeerd, zal de behandeling zich richten op het beheren van de onderliggende oorzaken.
Eigenaren kunnen gevallen van urine-incontinentie bij hun honden toeschrijven aan medische aandoeningen, terwijl ze in werkelijkheid te maken hebben met gedragsproblemen. Markeringsgedrag van intacte reuen, en onderdanige urinatie door puppy's en volwassen honden die zelfvertrouwen missen, zijn twee voorbeelden van vrijwillige urinatie als gevolg van gedragsproblemen. Een oude hond die zijn zindelijkheid verliest, kan lijden aan de aandoening die bekend staat als caniene cognitieve disfunctie. Eigenaren moeten hun honden nauwlettend in de gaten houden om te bepalen of ze te maken hebben met echte incontinentie, schrijft Brooks.