Huisdieren
Huisdieren
Ivermectine is een breed-spectrum antiparasitair medicijn. Het gebruik voor honden omvat de behandeling van luizen, oor mijten, hartwormen, darmwormen en schurft. Hoewel het met succes schurftmijten doodt, is het niet goedgekeurd door de FDA (U.S. Food and Drug Administration) voor dit doel. Het wordt oraal of via injectie dagelijks of om de dag gegeven. Toxiciteit kan optreden na één dosis of meerdere. Volgens de website "Petplace" zijn "de meest voorkomende oorzaken van ivermectinetoxiciteit het toedienen van overmatige doses (10 tot 20 keer de aanbevolen dosis) en rasgevoeligheid."
Gevoeligheid voor ivermectine komt het meest voor bij de hoedersrassen, maar het kan dodelijk zijn voor elk ras of kruising. Collies, border collies, Australian shepherds, English shepherds, Duitse herders, Shetland sheepdogs, Old English sheepdogs, McNabs, langharige whippets en silken windhounds hebben de hoogste gevoeligheidspercentages, volgens de website van de Washington State University College of Veterinary Medicine. Een mutatie in het multidrug resistance gen, MDR1, veroorzaakt de geneesmiddelgevoeligheid. Mutante MDR1 genen zijn niet in staat sommige geneesmiddelen uit de hersenen van honden te pompen, wat neurologische problemen en zelfs de dood veroorzaakt.
Ivermectingevoeligheidstesting voor het mutante MDR1 gen is beschikbaar via de Washington State University's College of Veterinary Medicine. Eigenaren kunnen testkits bestellen via de telefoon of online. Er is geen training nodig om wangafslag DNA monsters van honden te verzamelen, die naar de universiteit worden teruggestuurd voor analyse. Dierenartsen die DNA indienen, doen dit via 2 cc bloed. De resultaten nemen ongeveer twee weken in beslag. Hoewel het zegt dat DNA-testing de voorkeur heeft, zegt Mar Vista Animal Medical Center in Los Angeles dat eigenaren lage doseringen ivermectine op hun honden kunnen proberen voordat ze hogere toedienen.
Ivermectine is niet compatibel met het vlooienproduct spinosad (bekend als Comfortis), volgens de website "Petplace." Het mag niet worden gebruikt met valium of gerelateerde rustgevende middelen. Het mag ook niet worden toegediend samen met Amitraz of Mitiban schurftbadjes of met Amitraz (Preventic) of andere tekenhalsbanden. Volgens Mar Vista Animal Medical Center behoren deze medicijnen tot de groep monoamine oxidase remmers. Hun effecten accumuleren, wat leidt tot sedatie en nadelige neurologische effecten.
Teken van ivermectinevergiftiging treden acuut of subacuut op. Volgens de website "Petplace" ontwikkelen acute klinische tekenen zich vaak binnen vier tot 12 uur. Subacuut tekenen treden vaak 48 tot 96 uur na blootstelling op. Symptomen van ivermectinevergiftiging omvatten verwijde pupillen, depressie, overmatig kwijlen, braken, trillingen, desoriëntatie, zwakte, onvermogen om op te staan, blindheid, onresponsiviteit, lage hartslag, verlies van eetlust, stuipen, langzame ademhalingsfrequentie, aanval, coma of dood.
"Er zijn geen specifieke antidota beschikbaar om ivermectinetoxiciteit te behandelen," volgens de website "Petplace." Behandeling is grotendeels ondersteunend en symptomatisch. De site beveelt het uitlokken van braken, maagspoeling en geactiveerde houtskool aan om absorptie te minimaliseren als onbedoelde blootstelling recent is---binnen vier tot zes uur. Algemene zorg kan intraveneuze vloeistof en aanvullende elektrolytentherapie en intraveneuze of sondevoeding omvatten. Recumbente (onvermogend om op te staan) honden krijgen geschikte beddengoed, frequent omdraaien, fysiotherapie, oog smeermiddelen, warmte of ventilatorondersteuning (afhankelijk van hun temperatuur) en urinekatheters. Respirators en aanvalmedicijnen zijn soms nodig. De prognose hangt af van de ernst van de klinische tekenen en de individuele reactie van de hond. Sommigen doen dagen of weken over het herstel.