Huisdieren
Huisdieren
Canine nierdysplasie, ook wel juveniele nierziekte genoemd, treft jonge honden. Het is een chronische aandoening waarbij een of beide nieren van een hond falen. De ziekte beperkt het vermogen van de nieren om schadelijke toxinen uit het lichaam te verwijderen. Hoewel de prognose voor een hond bij wie nierdysplasie in beide nieren is vastgesteld niet overmatig hoopvol is, kan een hond met nierdysplasie in slechts één nier een normaal leven leiden wanneer de ziekte zorgvuldig wordt beheerd.
Nierdysplasie is een genetische aandoening. Dit betekent dat deze van generatie op generatie wordt doorgegeven, hoewel niet alle puppy's in een nest door de ziekte worden getroffen. Onderzoekers en dierenartsen documenteren verschillende stammen van de ziekte bij dobermannen, standaardpoedels en meer recentelijk bij golden retrievers. Uitingen van canine nierdysplasie komen ook voor bij bulldogs, miniatuur schnauzers en Yorkshire terriërs, onder andere rassen. De ziekte maakt geen onderscheid op basis van rasgrootte en treft grote en kleine hondenrassen gelijk.
Honden met nierdysplasie drinken veel water en moeten vaak plassen. Het is niet ongewoon dat de urine geen kleur of geur heeft. Puppy's kunnen oncontroleerbaar urine verliezen. Symptomen in een later stadium van canine nierdysplasie omvatten misselijkheid, gewichtsverlust, traagheid en spierzwakte. Het is ook gebruikelijk een chemische geur aan de adem van de hond te ruiken—een teken dat de nieren niet goed functioneren.
Eigenaren kunnen beginnen symptomen op te merken bij puppy's van slechts een paar weken oud. Voor andere eigenaren kan hun hond geen symptomen vertonen tot hij volgroeid is.
Daarnaast kunnen honden geen symptomen van canine nierdysplasie vertonen tot minder dan 25 procent van de nierfunctie nog bestaat—wanneer de ziekte zich in een gevorderd stadium bevindt.
De grootte van de laesies op de nieren van de hond, gevonden op het moment van diagnose, kan het stadium van de ziekte aangeven. Hoe groter de laesiegrootte, hoe gevorderder het stadium van de ziekte. Het omgekeerde is ook waar.
Een dierenarts stelt de diagnose nierdysplasie bij honden door een biopsie van de nier te nemen. De biopsie kan pas worden gedaan wanneer de hond minstens 2 maanden oud is of ouder om ervoor te zorgen dat de nieren volledig rijp zijn. Een opgeleide patholoog beoordeelt de biopsie en stelt een diagnose. Voor hondenbezitters die niet willen dat hun hond de biopsieprocedure ondergaat, stelt een dierenarts een behandelingsplan op met een diagnose op basis van symptomen alleen. Met de juiste medische behandeling kan de hond een langer, relatief goede kwaliteit van leven leiden, hoewel de ziekte niet volledig kan worden genezen.
Een medisch behandelingsplan voor een hond die lijdt aan canine nierdysplasie omvat een dieet met weinig eiwitten en fosfor en intraveneuze vloeistoffen om toxinen die in de nieren worden gemetaboliseerd te verminderen. Voorgeschreven medicijnen worden gebruikt om gevorderdere stadia van de ziekte te behandelen, zoals bloedarmoede. Nierdialyse wordt ook aangeboden bij verschillende dierenziekenhuizen voor honden met gevorderdere stadia.