Huisdieren
Huisdieren
Honden kunnen niet altijd mee met hun baas, dus het in pension plaatsen van een hond is soms noodzakelijk. Dit is met name het geval als een baas voor werk moet reizen of de hond lijdt aan scheidingsangst overdag terwijl de baas op het werk is. Ongeacht hoe lang het verblijf in een pensioneen is, moet de baas zich bewust zijn van eventuele ziekten die zich kunnen verspreiden door contact met andere honden in een pensioneen.
Kennelhoest, ook bekend als bordetella en hondenhoest, treedt op wanneer een hond geïnfecteerd raakt met een parainfluenzavirus, zoals Bordetella bronchiseptica. Wanneer geïnfecteerd, kan de hond een droge, stakkende hoest hebben, verlies van eetlust, koorts en neusafscheiding. Kennelhoest, in milde tot ernstige vormen, kan dierenartsenzorg vereisen. Hoestdempers of antibiotica kunnen worden gebruikt om de symptomen van de hond te behandelen en te verlichten.
Hondesziekte is een besmettingsziekte die zich verspreidt door hond-tot-hond contact. Dit virus kan tot drie weken incuberen, waardoor het voor bazen onmogelijk is om te beseffen dat hun hond geïnfecteerd is vóór of na het pensioneren. Tekenen van hondesziekte zijn verlies van eetlust, lusteloosheid, loopneus, diarree, braken en koorts. De hond moet onmiddellijk naar een dierenarts gebracht worden, omdat behandeling vitaal is en hij in quarantaine moet. Omdat deze ziekte echter zo agressief is, zullen niet alle honden overleven.
Hepatitis bij honden kan tot een week incuberen in een hond, waardoor detectie vóór pensionering bijna onmogelijk is. Honden die geïnfecteerd zijn met hepatitis, kunnen binnen 24 uur na de initiële incubatieperiode ziek worden. Hepatitis wordt verspreid door de consumptie van gecontamineerde items. Besmetting kan plaatsvinden door contact met de feces, speeksel of urine van een geïnfecteerde hond. Symptomen zijn bleke tandvlees, buikpijn, diarree, verlies van eetlust en koorts. De hond moet onmiddellijk door een dierenarts gezien worden voor behandeling, hoewel het mogelijk is dat het virus via zijn urine doorgaat te scheiden.
Parvovirus kan tot vijf dagen incuberen in een hond, dus directe detectie is niet altijd mogelijk. Dit virus verspreidt zich door de feces van een geïnfecteerde hond, maar het kan ook gedragen worden op schoenen, kleding of andere items die in contact zijn gekomen met een geïnfecteerde hond. Symptomen zijn braken, verlies van eetlust, bloedige diarree, buikpijn en veranderingen in gedrag, zoals depressie. Dierenartsenzorg is een noodzaak, omdat gebrek aan behandeling de dood kan veroorzaken door ernstige dehydratie. Helaas is parvovirus extreem persistent en kan het in pensionen, huizen en andere locaties tot een jaar blijven; zelfs met agressieve desinfectietechnieken.
Canine coronavirus is minder voorkomend, hoewel het zich gemakkelijk kan verspreiden in grote groepen honden uit verschillende gebieden. Het lijkt op het canine parvovirus. Echter, het is minder waarschijnlijk dat een hond met coronavirus sterft aan de infectie. Symptomen zijn bloedige diarree, braken, dehydratie, verlies van eetlust, buikpijn en depressie. Deze honden vereisen onmiddellijke dierenartsenzorg, omdat hospitalisatie nodig kan zijn voor overleving.
Het hondesnorvirus wordt doorgegeven via het speeksel van een geïnfecteerd dier en komen honden meestal in contact met een geïnfecteerd dier vóór het pensioneren. Echter, het is altijd een mogelijkheid dat een geïnfecteerd dier probeert de pensionering binnen te dringen. Aangezien het virus in een hond tot verschillende maanden kan incuberen, is het mogelijk dat een hond het virus doorgeeft tijdens het pensioneren. Hondesnor zorgt ervoor dat de geïnfecteerde hond een persoonlijkheidsverandering ondergaat. Sommige honden worden extreem agressief, terwijl andere schuch, liefdevoll of paralytisch worden. Helaas zal de overgrote meerderheid van de honden binnen 15 dagen na het vertonen van symptomen sterven.