Huisdieren
Huisdieren
Lyme-ziekte wordt veroorzaakt wanneer een teek die besmet is met Borrelia burgdorferi -- een vorm van bacteriën -- een hond bijt en het infecteert. Honden lopen een groter risico dan mensen om Lyme-ziekte op te lopen omdat ze vaker buiten zijn en in contact komen met teken. Er zijn meerdere symptomen geassocieerd met Lyme-ziekte met tekenen op verschillende niveaus of stadia van de progressie van de ziekte.
Het eerste stadium van Lyme-ziekte is over het algemeen gewrichtspijn. In veel gevallen neemt gewrichtspijn de gedaante aan van artritis. Om deze reden wordt Lyme-ziekte bij huisdieren vaak niet gediagnosticeerd. Lyme-ziekte kan ook enkele maanden duren vanaf het moment dat de beet plaatsvond voordat symptomen bij de hond verschijnen. De gewrichtspijn is over het algemeen gelokaliseerd. De voorpoten zijn ook doorgaans vatbaarder voor gewrichtspijn.
Naarmate de ziekte vordert, kan de hond koorts krijgen en kunnen zijn lymfeklieren beginnen te zwellen. De koorts is een teken dat een infectie is begonnen aan te vallen de systemen van de hond. De koorts van een hond loopt tussen 103 en 105 graden. Bovendien kunnen de lymfeklieren onder het lichaam van de hond zwellen en verschijnen als verhoogde gebieden of bulten onder de huid van de hond.
Kreupelheid is de culminatie van gewrichtspijn en gezwollen lymfeklieren die zoveel druk op het ledemaat van de hond uitoefenen dat het niet langer in staat is te functioneren. Hoewel kreupelheid eerst gelokaliseerd is, kan het na verloop van tijd naar andere ledematen spreiden naarmate de ziekte zich door het lichaam verspreidt, en zelfs van de ene ledemaat naar de andere overschakelen.
Eetlustverlies treedt op naarmate de hond zieker wordt en de ziekte andere systemen binnendringt, zoals de darmorganen en het zenuwstelsel. Een hond met ernstige gewrichtspijn en kreupelheid is meestal onmogelijk om normaal te functioneren en kan depressief worden. Op dit stadium kan hij onwillig zijn om te bewegen.
Het laatste stadium van de ziekte is meestal wanneer het zich verspreidt naar de nieren, zenuwstelsel en het hart. Wanneer het niet wordt behandeld, kan de hond nierfalen ervaren, wat leidt tot frequent en plotseling urineren, evenals andere neurologische en hartproblemen.