Huisdieren
Huisdieren
Antibiotica kunnen empirisch worden geselecteerd (het medicijn is bekend als effectief) of op basis van de resultaten van bacteriële kweek, identificatie en gevoeligheidstesten, aldus Dr. Peter J. Ihrke in zijn boek "Bacterial Skin Disease in the Dog." Hij stelt dat het empirisch gekozen middel effectief moet zijn tegen Staphylococcus intermedius, de meest voorkomende bacterie die verantwoordelijk is voor pyodermie bij honden.
Dierenartsen kiezen uit verschillende systemische antibiotica bij de behandeling van slijmvlieshuidpyodermie. Een typische dierenkliniek heeft voorraden erytromycine, lincomycine, enrofloxacine, cephalexine en amoxicilline voor oppervlakkige huidaandoeningen en andere infecties. Het is aan je dierenarts om een bepaald medicijn aan te bevelen en de dosering voor te schrijven op basis van het gewicht van je hond en de ernst van de aandoening.
Bij slijmvlieshuidpyodermie is topische behandeling met antibiotica altijd gunstig, zegt Dr. D. N. Carlotti in zijn artikel "Clinical Aspects, Diagnosis and Therapy of Canine Pyoderma," gepresenteerd op het Wereldcongres van de World Small Animal Veterinary Association in 2003. Je dierenarts kan een topische shampoo met chlorhexidine, povidon-jodium of benzoylperoxide aanbevelen, die regelmatig moet worden gebruikt, omdat al deze middelen de ziekteverwekkende bacteriën doden. De shampoos verwijderen ook pus en dode huidcellen rond de pyodermische laesies, wat snellere genezingstijden mogelijk maakt, en verminderen pijn en jeuk op de plekken. Dr. Carlotti beveelt ook aan om na elke wasbeurt antibacteriële gels, crèmes of zalfjes op de laesieplaatsen aan te brengen om genezing te bevorderen.
Je dierenarts zal voorstellen om je hond systemische antibiotica te geven op basis van het gewicht van het dier. De meeste orale antibiotica worden voorgeschreven in tabletvorm, en afhankelijk van de hoeveelheid medicijn per tablet en het gewicht van je hond, geeft je recept aan hoeveel pillen je per dag moet geven en hoe vaak.
Bijvoorbeeld: je hond weegt 30 pond (ongeveer 13,6 kg) en je dierenarts schrijft erytromycine voor. Erytromycine komt in tabletten van 250 en 500 mg, met een aanbevolen dosering van 10 tot 20 mg per elk 2,2 pond (ongeveer 1 kg) gewicht, twee tot drie keer per dag. Volgens Dr. Mark Papich's "Saunders Handbook of Veterinary Drugs" zou je veilig je huisdier één tablet van 250 mg twee keer per dag kunnen geven totdat de laesies zijn genezen.
De meeste dierenartsen bevelen aan om topische shampoos en zalfjes dagelijks aan te brengen aan het begin van de behandeling, met een afnemende frequentie naarmate de laesies genezen.
Bepaalde dierenartsen bevelen immuuntherapieën aan bij de behandeling van slijmvlieshuidpyodermieën, maar deze therapieën zijn zeer omstreden in de veterinaire dermatologische gemeenschap, aldus Dr. Ihrke. Dierenartsen die preparaten met gedode bacteriën (doorgaans Staphylococcus) gebruiken, beweren dat deze medicijnen het immuunsysteem van de besmette hond in staat stellen om de bacteriën op natuurlijke wijze af te weren en te vernietigen, maar Dr. Ihrke zegt dat de bijwerkingen talrijk zijn. Hij stelt dat "zwelling en pijn op de injectieplaats, koorts en algemeen onwelzijn vaak worden gemeld bij deze producten, wat brede acceptatie en gebruik beperkt. Kritische evaluaties van deze producten zijn niet uitgevoerd."
Levenslange onderhoudsbehandeling met systemische geneesmiddelen kan nodig zijn voor de hond met pyodermie, zeggen Dr. Linda Medleau en Dr. Keith Hnilica in hun boek "Small Animal Dermatology: A Color Atlas and Therapeutic Guide." Ze bevelen aan om de voorgeschreven doses cephalexine of amoxicilline twee keer per dag te gebruiken totdat de laesies weg zijn, waarbij ze opmerken dat deze genezing doorgaans drie tot zes weken duurt. Nadat de laesies zijn genezen, stellen de artsen voor om de orale antibiotica twee keer per dag twee opeenvolgende dagen per week te blijven gebruiken voor de rest van het leven van de hond.