Huisdieren
Huisdieren
Urosepsis is een bloedinfectie die ontstaat wanneer onverwerkte urineafvalstoffen in de bloedbaan terechtkomen. Dit gebeurt doorgaans wanneer een ureter geblokkeerd raakt en het lichaam afvalstoffen niet meer kan verwijderen. Bij honden wordt deze aandoening vaak veroorzaakt door een onbehandelde bacteriële urineweginfectie.
Pyelonefritis is een andere benaming voor een infectie van de bovenste urinewegen. Het beschrijft een infectie die ontstaat door een bacteriële kolonie in de ureter. Dit type infectie komt over het algemeen niet voor bij dieren met een normaal functionerend urinestelsel. De aanwezigheid van deze infectie wijst vaak op grotere problemen, zoals een verminderde bloedtoevoer naar de nieren, een functiestoornis van de klepvaten of een ureterobstructie. Als de infectie onbehandeld blijft en/of er een obstructie is opgetreden, kan de bacteriële infectie in het bloed terechtkomen en leiden tot septicemie, ook wel urosepsis genoemd.
Septicemie is het vrijkomen van bacteriën in het bloed. Bij urosepsis worden bacteriën uit de nieren en ureters in de bloedbaan gedwongen. De meest voorkomende bacteriën die betrokken zijn bij urineweginfecties en in het bloed terechtkomen, zijn E. coli en stafylococcus. Andere bacteriën die betrokken kunnen zijn, stijgen doorgaans op vanuit de onderste urinewegen en omvatten proteus, streptokokken, klebsiella, Enterobacter en pseudomonas.
Zodra de bacteriën in de bloedbaan zijn terechtgekomen, wordt het cardiovasculaire systeem onmiddellijk aangetast. De effecten die de bacteriën op dit systeem hebben, leiden vaak tot septische shock als ze niet worden behandeld. Alle andere organsystemen die van het geïnfecteerde bloed worden gevoed, worden gevoelig voor infectie als gevolg van de aanhoudende blootstelling.
Honden kunnen geen symptomen vertonen. Let op symptomen zoals een algemene depressie of lusteloosheid, plotselinge koorts en onregelmatige hartslag. Wanneer de hond in septische shock raakt, kunnen hypothermie en lage bloeddruk zichtbaar worden. Aangetaste honden plassen doorgaans minder vaak. Als de aandoening de vrije loop krijgt, kunnen honden gaan braken, dunne en bloedige stoelgang hebben en eten weigeren.
Honden die symptomen van urosepsis vertonen, moeten onmiddellijk naar een dierenarts. Er zullen waarschijnlijk stoel- en urineonderzoeken worden aangevraagd, evenals een complete bloedkweek, om de aanwezigheid van bloedvergiftiging te bevestigen en de ernst van de toestand van de hond vast te stellen. Bloedkweken zijn ook nuttig om te bepalen welke bacteriën in de bloedbaan aanwezig zijn en het medische probleem veroorzaken.
De behandeling is grotendeels afhankelijk van de toestand van de hond, de ernst van de infectie en de specifieke oorzaken. Als er een blokkade in de ureters wordt geconstateerd, kan de dierenarts kiezen voor chirurgische verwijdering om de nierfunctie te herstellen. Een hond in shock krijgt doorgaans intraveneuze vloeistoffen. Er worden passende antibiotica gegeven voor de infectie. Sommige dierenartsen kunnen ervoor kiezen om corticosteroïden en ontstekingsremmende middelen te gebruiken, maar de veiligheid en effectiviteit van deze behandelingen worden nog steeds breed besproken.