Huisdieren
Huisdieren
Wobbler-syndroom, ook bekend als cervicale spondylomyelopathie of cervicale wervelinstabiliteit, is een aandoening waarbij het ruggenmerg in de nek wordt gecomprimeerd. Deze compressie op het ruggenmerg en zenuwwortels leidt tot neurologische complicaties en pijn. Hoewel het meest voorkomende teken van Wobbler-syndroom de manier is waarop een hond loopt, komt de aandoening met vele symptomen. Als u vermoedt dat uw hond Wobbler-syndroom heeft, raadpleeg dan uw dierenarts voor een volledig onderzoek.
Het meest voorkomende teken van Wobbler-syndroom is de manier waarop een hond loopt. Wobbler-syndroom dankt zijn naam aan de wiebelige gang die het veroorzaakt. U kunt opmerken dat uw hond wiebelt, vooral in de achterpoten, als hij loopt. Deze verandering in gang is vaak gemakkelijker op te merken wanneer uw hond langzaam loopt of op een glad oppervlak. Vanwege pijn in de nek, hangen honden met Wobbler-syndroom vaak hun hoofd naar beneden terwijl ze lopen. Naarmate de aandoening verergert, kunt u wiebelen in alle vier poten zien en kunt u opmerken dat het moeilijk is voor uw hond om op te staan.
Naast een wiebelige gang, let op andere symptomen van Wobbler-syndroom. U kunt opmerken dat uw hond terugschrikt vanwege pijn wanneer u zijn nek of wervelkolom aanraakt. Kijk naar de teennagels van uw hond. De nagels kunnen zijn versleten of geschuurd vanwege een onregelmatig looppatroon. U kunt opmerken dat uw hond algemene zwakte ervaart, vooral bij het opstaan uit een dutje.
Hoewel Wobbler-syndroom elke hond kan treffen, vertonen bepaalde rassen een aanleg. Deze rassen omvatten Dobermannpinschers, Rottweilers, Deense doggen, Ierse wolfhonden, mastiffs, Weimaraners, Duitse herders, Berner sennenhonden, Zwitserse sennenhonden en Basset Hounds. Als u een van deze rassen heeft en een verandering in de gang van uw hond opmerkt, raadpleeg dan uw dierenarts.
Om Wobbler-syndroom te diagnosticeren, moet uw dierenarts een paar diagnostische tests uitvoeren, zoals een bloedpanel en urinanalyse, om eventuele onderliggende oorzaken uit te sluiten. Röntgenfoto's, CT-scans en MRI's zijn nodig om visueel ruggenmergcompressie te bevestigen. Bij milde gevallen kan uw dierenarts kiezen voor zorg met ontstekingsremmende medicijnen en verminderde activiteit. Bij gevallen waar ernstige ruggenmergcompressie is opgetreden, kan chirurgie nodig zijn.