Schurft is een huidinfectie niet veroorzaakt door een worm, maar door een type schimmels genaamd dermatophyten, die leven en zich voeden van de dode huid van huisdieren. Schurft is ook een zoonose – een ziekte die door zowel mensen als dieren gedeeld wordt. Bij mensen presenteren schurftinfecties als cirkelvormige, rode letsels; maar bij gezelschapsdieren kunt u kaale plekken van huid opmerken die droog en schilferig zijn. Er is meer dan één manier om schurft van huisdieren te elimineren.
Benodigdheden
- Orale antifungale medicijnen (indien aanbevolen)
- Topicale antifungale behandelingen (indien aanbevolen)
- Handschoenen (optioneel)
- Wegwerp beddengoed
- Chloor
- Wismop
- Sponsen
- Stofzuiger met handvaste accessoires
- Talrijke stofzuigerzakken
Instructies
- Laat uw gezelschapsdier evalueren door een dierenarts als u schurft vermoedt. Uw dierenarts kan een Wood's lamp gebruiken als initieel screeningstool om de aanwezigheid van schimmels op uw huisdier te detecteren. Echter, monsters van het haar en de huid van uw huisdier kunnen ook genomen worden om de aanwezigheid van schurft vast te stellen.
- Vraag uw dierenarts of systemische behandeling geschikt is. Volgens de Merck Veterinary Manual zijn twee orale medicijnen goedgekeurd door de U.S. Food & Drug Administration om schurft bij honden en katten te behandelen: griseofulvine en itraconazol. Systemische behandeling kan geschikt zijn wanneer schurftinfecties chronisch, ernstig zijn of wanneer ze optreden bij langharige katten. Echter, deze medicijnen hebben wel bijwerkingen, zoals misselijkheid en maagklachten, en zijn misschien niet geschikt voor huisdieren met bepaalde medische aandoeningen, zoals Feline Immunodeficiëntie Virus.
- Bespreek met uw dierenarts de effectiviteit van topicale antifungale behandelingen (shampoos en dips). Deze behandelingswijze heeft een licht voordeel ten opzichte van systemische behandeling, aangezien het de schimmel direct doodt, terwijl orale medicijnen het slechts remmen van zich te vermenigvuldigen. Topicale behandelingen kunnen ook milieuverontreiniging reduceren. De kalk-zwavel dip is al lang een vaststaand middel in het behandelen van schurft bij dieren. Dit kan door uw dierenarts gedaan worden, of u kunt uw huisdier thuis dippen met de aanbevolen frequentie (twee keer per week). Draag altijd handschoenen bij het hanteren van uw huisdier als u deze behandeling zelf toepast.
- Voer de volledige cursus schurftbehandeling door, zelfs als uw huisdier er goed uitziet. Volgens de Merck Veterinary Manual moeten zowel systemische als topicale behandelingen twee tot vier weken verlengen na een klinische genezing of tot een borstelcultuur negatief uitkomt voor schurftsporen.
- Ontsmete uw omgeving. Als u een binnenhuisdier heeft, beperk hem tot één kamer gedurende zijn gehele behandelingsperiode met tijdelijk beddengoed (zoals een kartonnen doos) terwijl u de rest van uw huis grondig reinigt. Stofzuig tapijt, meubelen, gordijnen en andere zachte oppervlakken, evenals airconditioning vents. Als u een binnenhuisdier heeft, moet dit dagelijks gedaan worden gedurende de behandeling. Gooi de stofzuigerzak onmiddellijk weg. Wisp of reinig harde oppervlakken met een mengsel van 1 deel chloor tot 10 delen water. Alles waarmee uw huisdier in contact is gekomen dat niet gedesinfecteerd kan worden met het bovengenoemde chloormengsel (zoals zachte speelgoed, stof halsbanden en beddengoed) moet buiten het huis worden weggegooid.
