Huisdieren
Huisdieren
Vanwege de plaats op het lichaam van de hond en de delicate structuur, is het oor een van de meest voorkomende locaties van letsel bij honden. Om de juiste zorg en behandeling te bieden, moeten eigenaren leren over de oren van hun honden mochten ze beschadigd raken.
Het oor van een hond bestaat uit drie delen die als een geheel functioneren om het dier in staat te stellen te horen en zichzelf goed in evenwicht te houden. Het buitenoor, of oorlap, is de lange, externe flap die afhankelijk van het ras van de hond naar beneden hangt of omhoog staat. Inbegrepen als onderdeel van het buitenoor is de externe gehoorgang, een gebogen buis die van de flap naar het trommelvlies (het oorvlies) leidt. Het buitenoor, inclusief het oorvlies, heeft twee hoofdfuncties -- eerste, om het middenoor en binnenoor te beschermen tegen letsel en ziekte, en tweede, om geluidsgolven naar het deel van het oor te leiden dat geluid onderscheidt.
Het middenoor is een kleine, luchtgevulde holte achter het trommelvlies bestaande uit epitheel (huid) cellen. Het is gevuld met de gehoorossikels, de kleinste botten in het lichaam van de hond. De hamer, aambeugel en stijgbeugel (vaak aangeduid als de hamer, aambeeld en steigers) vernauwen geluidsgolven van het buitenoor en verplaatsen ze naar het binnenoor.
Het binnenoor bestaat uit twee structuren: het benige doolhof en de slakkenhuis. Het benige doolhof bevat de lymfevloeistoffen, sensorische neuronen en hersenzenuwen die nodig zijn voor evenwicht. Het slakkenhuis is een benige, spiraalvormige kanaal gevuld met minuscule cilia (haarcellen) en lymfevloeistoffen die geluidsgolven omzetten in mechanische energie die vervolgens via oorzenuwen naar de hersenen wordt getransporteerd. De hersenen nemen deze energie op als geluid.
De oorlap (oorlap) is het meest gevoelig voor traumatisch letsel, of omdat de hond het ergens in of op vastkrijgt of vanwege beetwonden van andere dieren. Als de wond oppervlakkig is, zonder grote of diepe puncties of scheuren, zullen dierenartsen vaak aanbevelen dat eigenaren het oor thuis reinigen met een antiseptische oplossing, en vervolgens het oor inpakken tot het stopt met bloeden. Als de wond lang en/of diep lijkt, is veterinaire zorg essentieel om infectie te voorkomen en het oor te laten genezen. De oorlap moet misschien gehecht worden, en de dierenarts zal het trommelvlies willen onderzoeken om er zeker van te zijn dat het nog intact is. De meeste dierenartsen zullen ook een soort antibacteriële medicatie voorschrijven.
De meest voorkomende parasieten van de oren van de hond zijn gist en oor mijten. Bij een hond met "gistige" oren, worden zowel de onderliggende huid van de oorlap als de externe gehoorgang gezwollen en geïrriteerd, en eigenaren zullen een broodachtige geur uit het oor ruiken. Oor mijten zijn vaak met het blote oog zichtbaar in de gehoorgang, die gevuld raakt met een bruin-zwarte, korstige afscheiding. Beide aandoeningen zijn extreem irriterend en zullen ertoe leiden dat honden aan hun oren en gezicht krabben, uiteindelijk wonden ontwikkelend. Een dierenarts zal oor schraapsels onder een microscoop moeten onderzoeken om zowel de parasieten als de wonden te diagnosticeren en te behandelen.
Omdat de oren van een hond extreem doorbloed zijn, zullen wonden vaak lang vrij bloeden. Dierenartsen zullen veelvoorkomend een Elizabethan kraag aanbevelen om te voorkomen dat het dier aan het oor krabt of poot en de wond heropent. Eigenaren worden ook aangemoedigd om te proberen honden ervan te weerhouden hun kop te schudden om dezelfde reden. Sommige honden kunnen een groot bloedblaar ontwikkelen genaamd een hematoma op de oorlap die veterinaire behandeling nodig zal hebben.
Oorletsel bij honden is zelden dodelijk en gemakkelijk te behandelen. Echter, zonder veterinaire zorg is infectie zeer veelvoorkomend. Als het onbehandeld blijft, kunnen oorinfecties leiden tot gehoorverlies en systemische sepsis, wat veelvoorkomend dodelijk is bij gewonde, verwaarloosde dieren.