Huisdieren
Huisdieren
Schurft, ook bekend als sarkoptische schurft, is een wrede huidaandoening die getroffen honden nog erger laat voelen dan ze eruitzien. De mijten die het veroorzaken, zijn overal aanwezig waar honden worden gevonden, ongeacht het klimaat. Schurft is behandelbaar, maar hoe eerder u het ontdekt, hoe groter uw kans om het permanent te stoppen, inclusief de complicaties en het risico op terugkeer. Als u merkt dat uw hond zich zo hevig krabt dat hij bloed trekt en vacht slijt, breng hem dan zo snel mogelijk naar de dierenarts.
Er bestaan veel verschillende soorten mijten, microscopische parasieten die met spinnen verwant zijn, maar de meeste overleven alleen op specifieke gastheren. Honden krijgen schurft nadat een vrouwtje Sarcoptes-mijt in hun huid tunnels graaft, waarbij ze eieren legt. Dit triggert een allergische reactie die erger wordt nadat de eieren zijn uitgebroed. Naarmate de mijtenpopulaties exploderen en zich verspreiden, graven ze nieuwe tunnels en voeden ze zich met de huid van de hond, waardoor nieuwe laesies ontstaan, waarvan de jeuk vaak wordt verergerd door bacteriële infecties die de beschadigde huid binnendringen. Meestal begint schurft op delen van het lichaam met de minste vacht, zoals oorflappen, de buik en ellebogen. Onbehandeld kunnen schurftlaesies het grootste deel van het lichaam van uw hond bedekken.
Idealiter diagnoseert een dierenarts schurft door een beetje huid van een laesie af te schrapen, het onder een microscoop te onderzoeken en de mijten te zien, maar dat is niet altijd hoe het in de praktijk werkt. De reden: Honden krabben zo hevig aan hun huid dat ze de tunnels openbreken waar de mijten zich hebben gevestigd, waardoor ze ze doden. In feite tonen minder dan de helft van alle huidschrapingen van honden met schurft de aanwezigheid van mijten. Omdat een negatieve huidschraping een diagnose van schurft niet uitsluit, geven veel dierenarts de voorkeur aan een "misschien schurft" test, zegt dierenarts Wendy Brooks, educatief directeur voor VeterinaryPartner.com. Met andere woorden, wanneer een dierenarts schurft vermoedt, kan ze beginnen met het behandelen van de hond daarvoor voordat ze zeker is. Als ze gelijk heeft, zullen de symptomen beginnen te verbeteren.
In het verleden waren hoge doses van het anti-parasitaire middel ivermectine, geïnjecteerd eenmaal per week of om de twee weken, de standaard veterinaire behandeling voor schurft. Echter, hoewel ivermectine effectief is, kan het giftig zijn voor sommige honden en rassen, vooral die in de colliefamilie. Veel dierenartsen raden het gebruik ervan nu af. Andere nieuwere medicijnen, sommige afgeleid van ivermectine, doen het werk met minder risico op nare bijwerkingen. Naast het toedienen van mijtendodende medicijnen, kan de dierenarts ontstekingsremmers voorschrijven zoals cortison, in te nemen oraal, op de huid aan te brengen of beide, om jeuk te verlichten. Antibiotica zullen worden gebruikt om huidinfecties te behandelen. Hoewel de hond zich direct comfortabeler zou moeten gaan voelen, duurt de behandeling doorgaans vier tot zes weken, afhankelijk van de ernst van de aandoening.
Schurft wordt gemakkelijk tussen honden overgedragen, dus in huishoudens met meer dan één hond, moeten alle worden behandeld, zelfs als de anderen geen symptomen vertonen. Hoewel hondmijten niet permanent op de menselijke huid kunnen overleven, kunnen ze hun aanwezigheid kenbaar maken in de vorm van een jeukende, bobbige rode uitslag. De uitslag geneest meestal vanzelf na een paar weken. De binnenomgeving, inclusief het hondenbed, elk meubilair waarop hij graag ligt en verzorgingshulpmiddelen, moet grondig worden gereinigd en gedesinfecteerd. Uw hond baden met geneeskrachtige shampoos helpt om korsten en vuil op zijn huid los te maken. Eenmaal per week dips werden vroeger aanbevolen voor het doden van parasieten op het huidoppervlak, maar deze waren moeilijk voor eigenaren te beheren, laat staan onpopulair bij honden. Andere topische medicijnen zijn tegenwoordig meer wijdverbreid in gebruik.