Huisdieren
Huisdieren
Zwarte huidaandoening bij honden wordt gekenmerkt door haaruitval, of alopecie, samen met donkere huid, of hyperpigmentatie. De aandoening kan verontrustend zijn voor de eigenaar, maar is niet levensbedreigend en veroorzaakt geen significante gezondheidsproblemen. Zwarte huidaandoening beïnvloedt voornamelijk het comfort van de hond vanwege droogheid en jeuk, en het gebrek aan vacht op grote oppervlakken kan de hond koud maken.
Zwarte huidaandoening komt het meest voor bij pomeraniërs. Genoemd Alopecia X omdat veel meer reuen dan teefjes de stoornis ontwikkelen, wat suggereert dat zwarte huidaandoening is verbonden met het X-chromosoom. Andere rassen die waarschijnlijk deze stoornis zullen ontwikkelen, zijn de Alaskan malamute, American water spaniel, chow chow, teckel, keeshond, poedel en Samojede.
Haaruitval bij zwarte huidaandoening begint meestal in de nek en verspreidt zich dan over het lichaam tot aan het einde van de staart, zonder het hoofd en de voorpoten te beïnvloeden. Puppy's kunnen een eerste vacht laten groeien die breekt in plaats van te vervellen en dan uitvalt. Soms ontwikkelt donkere huid door verhoogde pigmentatie zich op de kaalgebieden.
Groeihormonen kunnen zwarte huidaandoening bij honden effectief behandelen die een disbalans in groeihormonen hebben. Geneesmiddelen die de productie van het hormoon cortisol veranderen, kunnen de aandoening ook effectief behandelen. Deze geneesmiddelen worden meestal voorgeschreven om de ziekte van Cushing te behandelen, en Alopecia X wordt soms pseudo-Cushing genoemd. Steriliseren van teefjes en castreren van reuen leidt soms tot haargroei. Af en toe groeit het haar zonder behandeling terug.
De stoornis treft meestal honden tussen 1 en 5 jaar oud, en vaak ook puppy's, maar het kan op elke leeftijd voorkomen. Bij oudere pomeraniërs die zwarte huidaandoening ontwikkelen, is de voorkomen soms verbonden aan verminderde niveaus van enzymen die verband houden met voortplantingshormonen.
De American Pomeranian Club, de Pomeranian Club of Canada en de Pomeranian Charitable Trust hebben financiële middelen gebundeld voor wetenschappers om een genetische marker voor zwarte huidaandoening te identificeren, om uiteindelijk de stoornis uit dit ras te elimineren. Andere onderzoekers onderzoeken oorzaken en behandelingen; de University of Tennessee School of Veterinary Medicine werkte bijvoorbeeld met een oestrogeenreceptorantagonist als potentiële behandeling, maar het was niet effectief.