Huisdieren
Huisdieren
Ruggengraatpijn bij honden kan worden veroorzaakt door een scala aan ziekten, variërend van kwaadaardige neoplasie tot een vergrote prostaatklier; echter, de meer algemene uitdaging is wat volksmonds wordt gecategoriseerd als "hernia." De ruggengraat van een hond bestaat uit een reeks holle botten, wervels genaamd, die het ruggenmerg omhullen en beschermen. Gelachtige schokabsorbers, schijven genaamd, scheiden de wervels en fungeren als kussens. In de loop van de tijd kunnen de schijven bros worden, en het gelachtige centrum kan naar buiten steken. Dit materiaal oefent hoge druk uit op het ruggenmerg, wat ontstoken zenuwen en pijn veroorzaakt.
De meer algemene gebieden waar een schijf(en) kan worden overbelast, omvatten de onderste ruggengraat en de nekregio. Honden met schijfproblemen in de onderste rug dragen hun rug vaak in een gebogen of stijve houding. Ze kunnen onwillig zijn om actief te zijn en kunnen gillen wanneer de wervelkolom wordt gebogen of zelfs bewogen. De achterpoten worden over het algemeen zwak en onstabiel. In ernstige gevallen kan de hond onvermogend worden om zijn blaas te controleren. Honden met hernia-problemen in de nek worden geplaagd, stijf en hebben spierkrampen in de nekregio. De hulpeloosheid en onbalans die gepaard gaan met schijfproblemen in de nek, zijn over het algemeen minder ernstig dan die gepaard gaan met schijfproblemen in de onderste ruggengraat.
Therapie combineert over het algemeen anti-inflammatoire middelen en medicijnen om pijn te verlichten en de zwelling van het ruggenmerg te verminderen. Kooirust is vaak nodig om de hernia en de ruggengraat tijd te geven om te genezen en om extra trauma te voorkomen. De meeste honden herstellen na enkele weken van specifieke behandeling, hoewel het probleem vaak terugkeert. Moet het probleem ernstig, langdurig of blijvend terugkeren, dan kan een chirurgische ingreep nodig zijn om oud schijfmateriaal te verwijderen, de druk op de ruggengraat te verlagen en de wervels te stabiliseren. In sommige gevallen kan je dierenchirurg je huisdier doorverwijzen naar een specialist of universitair ziekenhuis voor geavanceerde diagnostische onderzoeken of chirurgische ingrepen.
Bij sommige honden die niet reageren op medicatie, die geen geneeskrachtige middelen kunnen verdragen, of voor wie een operatie geen optie is vanwege extra medische of kostenredenen, is acupunctuurbehandeling soms effectief. Hoewel de precieze mechanismen niet volledig begrepen zijn, heeft acupunctuur uitgevoerd door gecertificeerde dierenartsen geholpen bij honden met intervertebrale schijf (IVD) ziekte. Aangezien het relatief niet-invasief is (en honden de naalden vrij goed verdragen), is het zeker een gezonde keuze om te proberen vóór de operatie. De functie ervan is goedgekeurd door de American Veterinary Medical Association. Acupunctuur kan ook succesvol worden bij honden die tekenen van pijn vertonen of alleen matige neurologische tekortkomingen hebben.
Veel mensen worden aangetrokken tot niet-traditionele therapieën, zoals holistische genezing of homeopathische middelen die vertrouwen op een combinatie van spiritualiteit, fysiologische manipulatie en therapie met verschillende kruiden, vitaminen en andere mengsels. Enkele van deze therapieën kunnen veilig zijn, hoewel andere in feite schadelijk kunnen worden; geen heeft bewezen wetenschappelijke deugden. Indien deze actie wordt nagestreefd voor de hond met IVD ziekte, moet deze worden geregeld onder de leiding van en onder toezicht van een gecertificeerde dierenarts.
Honden met matige tekenen van pijn of pijn en matige neurologische tekortkomingen kunnen worden verzorgd als poliklinische patiënten. Dit impliceert doorgaans het regimen van een of meerdere medicijnen en de afdwinging van strenge kooiopsluiting en rust. Medicijnen kunnen de hond beter doen voelen; het is essentieel dat honden niet worden toegestaan te spelen, te klimmen of overmatig fysiek te worden gedurende de therapeutische procedure, doorgaans enkele weken. Ervoor zorgen dat je huisdier voldoende rust, vereist vaak het beperken van de hond tot opsluiting in een kleine kooi, inclusief voeding in de kooi. Activiteit moet beperkt worden tot het naar buiten worden gebracht om zijn behoeften te doen, en vervolgens weer teruggebracht naar de kooi. Terwijl de hond het gevoel kan hebben dat hij in de problemen is omdat hij in een kooi is geplaatst, gerust hem dan met vriendelijke woorden en genegenheid.