Huisdieren
Huisdieren
De vraag of honden menselijke emoties hebben en lijden aan veel van dezelfde psychische aandoeningen is niet langer controversieel in de mainstream diergeneeskunde. Nu zijn dierenartsen het erover eens dat ze dat doen en schrijven ze vaak dezelfde soorten medicijnen voor voor gestoorde honden als artsen voorschrijven voor menselijke patiënten om vergelijkbare symptomen te verlichten. Per 2014 bestaat er geen diagnostische term die gelijkwaardig is aan bipolaire stoornis bij mensen voor honden -- maar dat zou snel kunnen veranderen. Onderzoekers in een lopende Europese studie naar de genetica van grote neuropsychiatrische ziekten verdenken sterk dat deze complexe menselijke stoornis ook honden treft.
Onderzoek heeft aangetoond dat honden lijden aan emotionele en psychische stoornissen die vergelijkbaar zijn met die van mensen, waaronder angst, fobieën en het hondenequivalent van obsessief-compulsieve stoornis. Waar mensen met OCD bijvoorbeeld hun handen obsessief kunnen wassen, vertonen honden symptomen zoals herhaald staartachtervolgen en flankkauwen. Bij beide soorten helpen dezelfde soorten medicijnen om symptomen te verlichten. Humane bipolaire stoornis is echter een veel subtielere en complexere aandoening die wordt verondersteld wisselwerking te bevatten tussen genen, omgevingsinvloeden en hersenchemicaliën. Bij mensen met bipolaire stoornis, gekenmerkt door extreme stemmingsschommelingen tussen euforie en wanhoop, speelt de aard van gedachtepatronen en -processen een belangrijke diagnostische rol. Maar het obstakel voor duidelijke parallellen bij honden is dat, hoe goed we ook denken onze harige vrienden te kennen, ze ons niet kunnen vertellen wat ze denken.
Een bizar -- en gelukkig, ongebruikelijk -- fenomeen dat vooral lijkt op te treden bij Engelse cocker en springer spaniels, speelt een sleutelrol bij het bepalen of honden kunnen lijden aan bipolaire stoornis. Honden kunnen om redenen die niet onmiddellijk duidelijk zijn voor mensen, ongepaste agressie vertonen. Wanneer dat gebeurt, hebben hun eigenaren deskundige hulp nodig om erachter te komen wat hun huisdieren dwarszit en het probleem op te lossen voordat iemand gewond raakt. Maar "cocker rage" laat de deskundigen met vragen zitten. Zonder waarschuwing of aanleiding gaan vriendelijke honden plotseling in woedeaanvallen die zo onbeheersbaar zijn dat ze hun eigenaren vaak aanvallen en bijten. Na deze episoden keren de honden, alsof ze zich schamen voor wat ze hebben gedaan, terug naar hun normale, vriendelijke zelf. Een enquête onder Noorse dierenartsen toonde aan dat Engelse cockers hierdoor 10 keer vaker werden geëutanseerd vanwege agressie dan andere rassen.
Het aantal studies dat de genetica van honden onderzoekt om licht te werpen op menselijke stoornissen, explodeerde nadat wetenschappers in 2005 het hondengenoom hadden gedecodeerd. In januari 2008 begon het Lupa-initiatief, een samenwerkingsproject met 20 diergeneeskundige scholen uit 12 Europese landen, met zijn onderzoek. Lupa's mandaat is om honden te bestuderen die lijden aan bevestigde of vermoede menselijke stoornissen in de hoop genetische markeringen te identificeren die gedeeld worden door mensen. Raszuivere honden zijn gemakkelijker te bestuderen omdat hun genomen uniformer zijn en dus eenvoudiger te vergelijken dan die van mensen, legt Lupa uit. De methodologie omvat het verzamelen van DNA-voorbeelden van honden met verschillende aandoeningen en deze te vergelijken met het DNA van gezonde honden van hetzelfde ras.
Een Lupa-studie naar de genetische profielen van hondenstoornissen die tegenhangers lijken te hebben in humane neuropsychiatrische stoornissen, waaronder schizofrenie en bipolaire stoornis, wordt geleid door de Noorse School voor Diergeneeskunde in Oslo. Omdat ongepaste agressie een kenmerk is dat vaak voorkomt bij mensen met deze aandoeningen, geloven de Noorse onderzoekers dat het fenomeen van cocker rage de sleutel zou kunnen zijn om de stukken van de puzzel bij elkaar te passen. Daartoe vergelijken ze de genetische samenstelling van evenwichtige en woedende Engelse cockers om de locatie van de defecte genen te identificeren waarvan onderzoekers ervan overtuigd zijn dat ze er moeten zijn. De specificiteit van cocker rage, niet alleen voor dat ras maar ook voor familieclusters daarbinnen, "laat geen twijfel over de sterke erfelijke component die ten grondslag ligt aan deze eigenschap," zeggen de Noorse onderzoekers.