Huisdieren
Huisdieren
Stelkragen, ook wel stekelhalsbanden genoemd, zijn controversiële hulpmiddelen voor honden training. De controverse draait om het gebruik van pijn dat centraal staat in de theorie van de stelkraag. Stelkragen worden gebruikt voor bestraffing en aversie, in plaats van bekrachtiging en beloning. In gevallen van extreem of gevaarlijk gedrag kunnen stelkragen gepast zijn als een tijdelijke en laatste redmiddel. Veel mensen zijn helemaal tegen het gebruik van bestraffende trainingsmethoden, terwijl anderen geloven dat er een plaats is voor ze in bepaalde, zeldzame situaties. Raadpleeg een gekwalificeerde hondentrainer voordat je een stelkraag gebruikt.
Meet de nek van je hond. Als jij en je dierenarts besluiten dat een stelkraag een geschikte korte-termijnoplossing kan zijn, is het noodzakelijk dat de halsband goed past. Laat ten minste een halve inch speling. De kraag heeft stekels die de huid van de hond knijpen wanneer je je uiteinde van de leiband aanstrakt. Als de kraag te strak is, kan hij je hond verwonden. Als hij te los is, is hij niet effectief.
Pas de kraag aan en bevestig de leiband. De kraag moet strak om de nek van de hond zitten, net onder de oren. Houd de lus van de leiband in je voorkeurshand. Je controleert de beweging van de stelkraag door de lus aan te strakken.
Loop de hond normaal. Als je op enig moment de hond niet fysiek kunt controleren, trek dan zachtjes aan de lus van de leiband. Zodra de lus verstrikt, trekt hij de kraag en maken de stekels de huid van de hond vast. Doe dit een keer en laat dan los. Gebruik het als een middel van afleiding.
Ontspan je greep op de lus zodat de stekels wegtrekken van de nek van de hond. Als je de leiband niet ontspant, blijven de stekels contact maken met de nek en maakt de hond geen onderscheid tussen de initiële pijn en het resterende aanhoudende ongemak. Zodra de hond het ongewenste gedrag stopt, prijs hem dan.
Verwijder de kraag na elke trainingsessie. De stelkraag is een hulpmiddel, in plaats van een gewone kraag. Laat de kraag niet om, anders zal de hond de potentiële pijn accepteren als een constante prikkel in de omgeving.