Huisdieren
Huisdieren
Aversionstraining, ook wel vermijdingstraining genoemd, is het act van het associeren van een negatieve ervaring met een actie die je niet wilt dat je hond uitvoert. Aversion trainingsmethoden vertrouwen op angst en verrassing om bepaalde gedragingen bij je hond af te dwingen en kunnen mild of extreem zijn. De meest extreem methoden omvatten het gebruik van pijn en worden door veel trainers beschouwd als zeer onmenselijk. (zie referentie 2)
Een elektronische halsband, soms schokhalsband genoemd, wordt om de nek van een hond geplaatst en kan een elektrische schok aan de hond geven via een afstandsbediening, waarvan het bereik kan variëren van 200 yard tot een mijl. Voorstanders van elektronische halsbanden beweren dat ze een van de meest menselijke en effectieve methoden zijn om een hond te trainen wanneer ze correct worden gebruikt. Tegenstanders zeggen echter dat er een groot potentieel is voor misbruik en verkeerd gebruik wanneer dit type trainingshalsband wordt gebruikt (zie referentie 1).
Kettingshalsbanden, ook wel wurgkettingen genoemd, zijn een andere manier om je hond te trainen. Om het correct te gebruiken, schuif de schakels van de ketting door een van de grotere lussen aan het einde. Trek aan een van de lussen en plaats het over je hond als het eruitziet als de kleine letter "q" vanuit jouw perspectief. Als het dat niet doet, draai het dan om en plaats het dan op je hond. De meest effectieve manier om een wurgketting te gebruiken, en de manier die het minste schade toebrengt, is door het punt van spanning, waar de ketting aanspant, aan de linkerkant van de hals van de hond te houden. Bevestig een lijn aan het "losse" uiteinde van de ketting, of de grotere lus die de halsband zal aanspannen. Dit staat een tijdelijke aanspanning van de ketting toe die onmiddellijk loskomt wanneer de eigenaar de hond slappe lijn geeft. Wurgkettingen worden door velen als onmenselijk beschouwd en zouden alleen onder de leiding van een professionele trainer moeten worden gebruikt—en alleen dan als andere trainingsmethoden zijn mislukt. Kettingshalsbanden zouden alleen moeten worden gebruikt bij het trainen van een hond en nooit 24 uur per dag omgelaten moeten worden (zie referentie 2).
Een spuitfles gevuld met water is misschien alles wat nodig is om een hond te leren bepaalde gedragingen te vermijden. Het is snel, effectief op lange afstand en onschadelijk voor de hond. Echter, dit type aversionstraining werkt niet als een hond van water of waterpistolen houdt. Sommige eigenaren voegen citrus of citronella toe aan het water, wat de ervaring voor de hond veel onaangenamer maakt. Dit is geen pijngebaseerde trainingsmethode, zoals bij wurgkettingen en schokhalsbanden, maar de spuit water schrikt de hond en stopt hem ermee om een ongewenste actie uit te voeren (zie referentie 3).
Harde geluiden, zoals het rattelen van een blik met centen of met je voeten stampen, zijn andere methoden van aversionstraining, omdat het harde geluid de hond schrikt. Zelfs een vastberaden "Nee!" kan worden beschouwd als een zeer milde vorm van aversionstraining (zie referentie 3).
Hoewel aversionstraining nog steeds wordt gebruikt, hebben andere methoden van hondentraining populariteit gekregen. Een systeem van positieve bekrachtiging is bewezen beter te werken dan straf (zie referentie 2). Het enige dat alle methoden gemeen hebben, is dat voor elke actie er een consequentie is. Het verschil tussen aversionstraining en positieve bekrachtiging is dat bij aversionstraining de consequenties bijna altijd negatief zijn. Voor elke trainingsmethode om te werken, moet de eigenaar consistent zijn. Elke keer dat een hond iets wenselijks of ongewensts doet, moet er een consequentie zijn, hoe klein de actie ook is.