Huisdieren
Huisdieren
Hondenbezitters houden ervan om hun vrienden te laten zien hoe ze het been van hun hond in een spiertrekking kunnen brengen wanneer ze de buik van hun hond krabben. Tonen is het ene, maar uitleggen waarom het gebeurt is iets anders. De meest plausibele verklaring is de krabreflex, die het beste wordt beschreven in een studie uit 1906 gepubliceerd in het Journal of Physiology, als de ritmische krabbeweging van het achterbeen als reactie op prikkels.
Wanneer een hondenbezitter de buik van een hond krabt, wordt een zenuwpriksel geactiveerd dat naar het ruggenmerg van de hond reist. Het ruggenmerg stuurt een bericht om het achterbeen van de hond te activeren, resulterend in wat lijkt op een spiertrekking in het been.
De spiertrekking in het been van de hond als reactie op een buikkrab is eigenlijk een onwillekeurige reflexieve respons. Charles Sherrington, in een studie uit 1906 naar de krabreflex bij honden, merkte op dat in eerdere studies bewijs suggereerde dat deze reflexieve respons nauw verbonden was met de haarwortels van de hond. Sherrington merkte echter op dat de krabreflex ook kon worden getriggerd op haarloze gebieden, zoals de tepels van de hond.
De krabreflex resulteert uit de bedrading van zenuwverbindingen tussen de sensorische receptoren in de buik van de hond, motorneuronen en interneuronen gelegen in de hersenstam en het ruggenmerg van de hond. De krabreflex is zo'n betrouwbaar hulpmiddel dat dierenartsen het gebruiken om zenuw- en ruggenmergfunctie te beoordelen.
Hondenbezitters moeten op hun hoede zijn om een spiertrekking in het stand altijd aan de krabreflex toe te schrijven. Spiertrekkingen in het been kunnen ook wijzen op onderliggende medische aandoeningen die dierenartselijke aandacht kunnen vereisen.