Huisdieren
Huisdieren
Je hebt misschien gehoord dat een hond met zijn oren naar achteren gekruld een agressieve hond is, maar dat is niet waar. Een hond kan zijn oren in combinatie met andere vormen van lichaamstaal gebruiken om verschillende intenties uit te drukken, en hoewel agressie of dominantie er niet toe behoren, zijn angst en onrust dat wel. Dus, terwijl zijn oren mogelijk geen openlijke agressie aangeven, is het potentieel voor de hond om uit angst te bijten of te krabben een reëel gevaar.
Wanneer een hond angstig is, krullen of platten zijn oren naar achteren. Samen met deze oorpositie, zal een angstige hond zijn hoofd en rug laten zakken en, als het loopt, dit doen met zijn lichaam laag. Wanneer honden bang zijn, gebruiken ze hun lichaamstaal als zowel een waarschuwing als een smeekbede om geruststelling. Een bang hond op een vriendelijke, kalmerende manier benaderen kan zijn angsten kalmeren, maar houd een verstandige afstand. Een bang hond benaderen kan het doen weglopen, maar de benadering kan ook zijn zelfverdedigingsinstincten triggern, wat een aanval kan veroorzaken.
Honden gebruiken ook hun oren om te tonen dat ze geïrriteerd zijn. Dit type gedrag kan worden gezien wanneer een dominante hond probeert een andere hond van gelijke of hogere dominantie te pesten. De geïrriteerde hond zal zijn hoofd naar de kant draaien en, met wijd open ogen, side-ways naar de dader staren met verwijde pupillen. Als de andere hond doorgaat met zijn agressieve gedrag, is een gevecht of een strijd om dominantie waarschijnlijk. Honden nemen doorgaans niet deze houding aan tegen mensen, maar als ze dat doen, moeten ze niet worden geprikkeld tot verdere actie.
Onderdanigheid omvat veel van dezelfde signalen als angst, en wordt vaak aangenomen door honden die angst voelen in de aanwezigheid van een dominantere hond of mens. Onderdanige honden houden hun oren naar achteren en hun hoofd laag, slinkend laag bij de grond in een poging om kleiner te lijken. Terwijl een angstige hond zal proberen afstand te houden en een ontsnappingsroute te behouden, zal een onderdanige hond vaak rustig naar zijn baas toe gaan en op zijn rug gaan liggen. Een onderdanige hond is niet gevaarlijk, maar mensen die niet vertrouwd zijn met hondentaal kunnen angst verwarren met onderdanigheid. Dus, als een onbekende hond deze houding aanneemt, is het het beste om het niet te benaderen.
Honden krullen ook hun oren naar achteren om vriendelijkheid aan te duiden. Ze doen dit in tegenstelling tot het houden van hun oren in een voorwaartse positie, wat assertiviteit of de bedoeling om te domineren aangeeft. Een vriendelijke hond zal zijn gekrulde oren aanvullen met andere lichaamstaal, zoals buigen of in cirkels laag springen, en kan zijn mond op een manier openhouden die lijkt op een grijns. Vriendelijke honden worden gemakkelijk verleid om te spelen, maar kunnen nog steeds gevaarlijk zijn als ze gewend zijn om ruw te spelen of als ze aanzienlijk groter zijn dan een potentiële menselijke speelkameraad.