Huisdieren
Huisdieren
Geen honden worden geboren met kupierte staarten. Staartinkorting is een chirurgische ingreep die meestal binnen de eerste maand van het leven van een puppy plaatsvindt. Eigenaren kiezen ervoor om de staart van een hond te laten inkorten om esthetische of functionele redenen. Enkele hondenrassen hebben een gen dat een natuurlijk korte staart of zelfs helemaal geen staart veroorzaakt. In rassen waar het kenmerk gunstig was voor het doel van de hond, hebben fokkers het kenmerk blijven doorgeven aan toekomstige generaties.
Zowel Franse als Engelse bulldogs worden geboren met natuurlijk korte staarten. De staart van de rassen varieert van 2,5 centimeter kurkentrekkerstaarten tot helemaal geen staart. De fokkers van de Engelse bulldog fokten op sterke kaken, kleine oren, dikke nekken en geen staart die in de weg zou zitten bij hun bulbetigen. De Franse bulldog evolueerde als een kleinere versie van de Engelse bulldog en behield het kurkentrekkerstaart kenmerk. De neef van beide honden, de Boston terriër, heeft ook een natuurlijk korte, kurkentrekkerstaart of soms helemaal geen staart.
De Braque du Bourbonnais of Franse pointer heeft een natuurlijk korte, rechte staart of soms helemaal geen staart. De hond werd specifiek gefokt voor de esthetiek van de ingekorte staart. Jagers gebruiken deze jachthond om prooi aan te wijzen; de hond moet stil en stilstaand de plaats aangeven waar zijn eigenaar moet schieten. De korte staart helpt om de zichtlijn voor de jager te benadrukken om te volgen.
De Australische herder, ondanks de naam, ontwikkelde zich in de Verenigde Staten als een werkende boerderijhond. De naam komt van de Australische immigranten via Spanje die de hond met zich mee naar de VS brachten. De Aussie heeft een natuurlijk rechte en korte staart die varieert van 10 centimeter -- de maximale lengte voor showhonden -- tot een bobtail. Aussies zijn werkende hoederhonden die ook vaak werken als geleidehonden, drugsspeurhonden en reddingshonden.
De Pembroke Welsh corgi wordt geboren met een korte staart en soms een bobtail. Het ras werd ontwikkeld als een hoeder- en boerderijhond. Fokkers fokten de corgi op het bobtail kenmerk zodat koeien en schapen niet op de staart van de hond konden stappen, aangezien de corgi zo laag bij de grond ligt. Nadruk op de staartlengte van de corgi is gedurende de geschiedenis van het ras gevarieerd. Wanneer een corgi wordt geboren met een langere staart, heeft de fokker meestal de staart ingekort. De maximale staartlengte van een showhond is 5 centimeter. Een vergelijkbaar ras, de Cardigan Welsh corgi, wordt geboren met een lange staart die deel uitmaakt van de rasstandaard.