Huisdieren
Huisdieren
De Duitse Herder werd voor het eerst gefokt in 1899 door Kapitein Max von Stephaniz in Karlsruhe, Duitsland. Het ras is een combinatie van oude hoederassen en boerderijhonden. Vandaag de dag staat het ras bekend om zijn politiewerk en andere dienstgerelateerde banen. Het is een geweldige gezinsgenoot en hoeder. De Duitse Herder heeft een directe en onbevreesde persoonlijkheid, maar is niet vijandig. Het maakt geen onmiddellijke vrienden vanwege de combinatie van zelfvertrouwen en afstandelijkheid. Elk gebrek aan zelfvertrouwen wordt beschouwd als een karakterfout, dus dit ras moet goed worden gesocialiseerd met mensen en geluiden zoals harde auto's, fietsen, spelende kinderen en onverwachte geluiden.
Het is een sterke, behendige hond. Het is een goed evenwichtige ras met congruente ontwikkeling van de voor- en achterhand. Het is diep van lichaam en langer dan hoog. Het moet een edele uitstraling geven en niet slank lijken.
Reuen moeten 24 tot 26 inch aan de schofthoogte zijn en teven moeten 22 tot 24 inch aan de schofthoogte zijn. De hond moet ongeveer 15 procent langer zijn dan hoog wanneer gemeten vanaf het punt van het borstbeen tot de achterrand van het bekken. De Duitse Herder heeft geen ongebruikelijk lange rug, maar lengte wordt in plaats daarvan bereikt door de lengte van de voorhand en de lengte van de achterhand zoals gezien vanaf de zijkant.
Het hoofd van de reu is duidelijk mannelijk en het hoofd van de teef is duidelijk vrouwelijk. Zowel reuen als teven moeten een intelligente en kalme uitdrukking hebben. De middelgrote ogen zijn amandelvormig, en hoewel enigszins schuin gezet, mogen ze niet uitsteken. Ze moeten zeer donker zijn. De oren zijn puntig en open naar voren. Ze worden rechtop gedragen en mogen niet hangen. Noch mogen ze gecropt zijn. De snuit is lang, wat leidt tot een zwarte neus.
De gespierde nek is vrij lang, maar evenredig in grootte met het hoofd. Het heeft geen losse plooien van huid. De schofthoogte is hoger dan de rug en loopt daadwerkelijk schuin over in de vlakke rug. De diepe borst hangt ver naar beneden tussen de poten. Het borstbeen steekt voorbij de schouder uit wanneer u het ras in profiel bekijkt. De staart is bosrijk en lang, met de laatste wervel die ten minste tot het hakgewricht reikt. Hij staat laag in de kruin en hangt in een lichte bocht terwijl de hond in rust is. De staart wordt opgetild wanneer de hond opgewonden is, maar mag niet omhoog krullen over een verticale lijn. De staart mag niet worden gedockt. De lange schouderbladen staan schuin en liggen plat. De bovenarm en het schouderblad moeten goed gespierd zijn. De voorste wolfsklauwen kunnen worden verwijderd, maar worden normaal gesproken gelaten. Sterke poten leiden naar korte, compacte voeten met goed gebogen tenen en dikke, stevige kussens. De brede dij is goed gespierd en vormt een rechte hoek met het onderbeen. Het bovenbeen moet parallel staan met de schouder en het onderbeen moet parallel staan met de bovenarm. Wolfsklauwen moeten worden verwijderd van de achterpoten. De voeten zijn compact, hebben goed gebogen tenen en dikke, stevige kussens.
De dekvacht is zeer dicht met steil haar en ligt dicht op het lichaam. Het hoofd, het binnenste oor, de voorhoofd, poten en pootjes zijn bedekt met kort haar. De staart heeft lang, dik haar. De poten hebben haar dat een beetje langer is. De kleuren van de Duitse Herder moeten sterk en rijk zijn en mogen niet blauw of lever zijn. Hoewel er witte Duitse Herders zijn, komen ze niet in aanmerking voor conformationshows.