Huisdieren
Huisdieren
Alaskan Malamutes zijn de grootste van de Arctische sledehonden. Volgens het rasstandard van de Alaskan Malamute wegen honden doorgaans tussen de 75 en 85 pond. Ze kunnen echter variëren in grootte, zolang ze evenredig zijn. De Innuits fokten Alaskan Malamutes oorspronkelijk voor zwaar trekwerk, en daarom worden Alaskan Malamutes vandaag de dag in de showring van de American Kennel Club niet gestraft als ze groter zijn dan het standard specificeert.
Wanneer u deze reuze Alaskan Malamutes fokt, moet de eerste prioriteit van een verantwoordelijke fokker de verbetering van het ras zijn, volgens de American Kennel Club. Daarom mag kwaliteit niet worden opgeofferd voor grootte. Als u uitsluitend voor financieel gewin fokt, houd er dan rekening mee dat het fokken en grootbrengen van een nest zeer duur kan zijn, en u mogelijk zelfs meer geld uitgeeft dan u verdient aan puppyverkoop.
Niet alle Alaskan Malamutes moeten worden gefokt. Als verantwoordelijke fokker moet u ervoor zorgen dat uw fokbestand geen ernstige afwijkingen bezit die in strijd zijn met het rasstandard (zoals blauwe ogen, wat een diskwalificerend kenmerk is in de showring). Als u onzeker bent of uw fokbestand moet worden gefokt, raadpleeg dan een keurmeester, fokker of handler gespecialiseerd in Alaskan Malamutes.
Elke potentiële ouder moet de ander verbeteren. De reu moet eigenschappen bezitten die de tekorten van de teef op het gebied van de bouw aanvullen, en vice versa. Twee goede honden zijn niet noodzakelijkerwijs een goede fokmatch. De reu en teef moeten elkaar aanvullen.
Veel bloedlijnen vertonen dominante genen voor groter botgebouwde en zwaardere Malamutes. Aangezien u op grootte fokt, zouden de reu en de teef bij voorkeur uit deze bloedlijnen moeten afstammen.
Werk samen met uw dierenarts om de reu en teef te screenen op genetische en gezondheidsproblemen. Alaskan Malamutes zijn gevoelig voor genetische aandoeningen zoals chondrodysplasie (een uitputtende kraakbeenstoornis) en huid- en vachtproblemen. Het is soms acceptabel om een drager van een genetische ziekte te fokken met een genetisch zuiver dier, maar u moet groot voorzichtigheid betrachten dat deze combinatie ziektevrije puppy's oplevert.
Als u niet de eigenaar bent van zowel de reu als de teef, stel dan een contract op met de eigenaar van de partner van uw hond. Stel in dit contract de voorwaarden van de dekking vast. Vaak ontvangt de eigenaar van de reu een dekvergoeding of de eerste keus uit het nest. Eventuele soortgelijke bepalingen moeten worden opgenomen. Het contract moet ook expliciet aangeven wie verantwoordelijk is voor eventuele reis- en pensionkosten, indien van toepassing.
Begin één week nadat de teef in pro-estrus gaat (doorgaans herkenbaar aan haar bloeding), de reu en teef te dekken. Om de kans op bevruchting te vergroten, moet u de dieren gedurende de volgende week of twee meerdere keren laten dekken. De meeste Alaskan Malamutes zijn in staat om op natuurlijke wijze te dekken, zonder enige hulp. Daarom is het afsluiten van de reu en teef samen meestal voldoende voor de honden om te dekken. Als de honden echter ongeïnteresseerd of agressief tegenover elkaar zijn, moet u misschien de dieren begeleiden of overwegen kunstmatige besemening.
Vier of vijf weken na het dekken van de reu en teef, breng de teef naar de dierenarts. De dierenarts zal bepalen of ze zwanger is en ook haar gezondheid beoordelen en een voedingsplan voor de dracht voorschrijven.
Introduceer de Alaskan Malamute teef in haar werpkist. Deze doos kan eenvoudig zijn, zolang deze afgelegen, hygiënisch en groot genoeg is voor de teef en haar puppy's. Houd werpspullen dicht bij de doos. Deze spullen variëren, maar omvatten over het algemeen kranten, het noodnummer van uw dierenarts en gereedschap om de navelstreng door te knippen.
Wanneer de teef in bevalling gaat, ruim dan uw agenda en houd haar in de werpkist. Een normale drachtperiode is 63 dagen, dus vier of vijf dagen daarvoor zal haar temperatuur doorgaans stijgen en zal ze onrustig worden. Volgens het dierenziekenhuis Claws and Paws zal deze verhoogde temperatuur een paar graden dalen, wat de toegang van de teef tot de bevalling signaleert. De meeste moeders van Alaskan Malamutes zijn natuurlijke moeders, maar het is belangrijk dat u dichtbij blijft voor noodgevallen. Bijvoorbeeld, soms heeft de teef hulp nodig bij het verwijderen van de navelstreng en het slijmvlies. Als ze deze taken niet uitvoert, moet u ingrijpen, omdat de puppy's niet zullen overleven als ze in het vlies blijven zitten.