Huisdieren
Eosinofielen bij katachtigen zijn kleine, staafvormige witte bloedcellen gevormd in het beenmerg die weefselparasieten reguleren en allergische en inflammatoire reacties controleren. De normale waarde voor eosinofielen in het bloed van katachtigen is 100 tot 1.200 per microliter, volgens het Cornell University College of Veterinary Medicine. Hoewel de oorzaken van verhoogde eosinofielen, of eosinofilie, bij katachtigen talrijk zijn, zijn bepaalde medische aandoeningen eerder geneigd om eosinofilie te veroorzaken dan anderen.
Het eosinofiel granulom complex is een groep van huidaandoeningen veroorzaakt door een allergische reactie. De laesies komen in drie vormen voor: eosinofiele granulomen, eosinofiele plak en indolente ulcera. Eosinofiele granulomen zijn verhoogde gele of roze knobbels die meestal op de achterpoten, in en rond de mond en op het gezicht van adolescent kittens verschijnen. Eosinofiele plak is verhoogde, rode, ronde jeukende plekken op de buik, binnenkant van het dijbeen of de keel, die kunnen ulcereren. En indolente ulcera zijn rode, glinsterende erosies op de bovenlip en tong, die de eetlust van een katachtige kunnen beïnvloeden. Poesjes zijn met name vatbaar voor het eosinofiel granulom complex. Behandeling omvat corticosteroïden voorschriften en verwijdering van eventuele allergenen die het complex kunnen veroorzaken.
Astma is een andere oorzaak van verhoogde eosinofielen bij katachtigen. Net als bij mensen omvat kattenastma een ontsteking van de luchtwegen die resulteert in hoesten en piepen, soms tot het punt van ademhalingsnood. Katten van 2 tot 8 jaar oud ontwikkelen het meest waarschijnlijk astma, met poesjes twee keer zoveel kans als keren om het te hebben, volgens PetEducation.com. Een astma aanval treedt op wanneer de weefsels die de bronchiële wanden bekleeden ontstoken raken door allergenen, virussen of infecties en meer slijm produceren. De ontsteking en slijm veroorzaken dan dat de luchtwegen vernauwen. Vergelijkbaar met humaan astma, kan kattenastma worden geactiveerd door blootstelling aan rook, insect- en haarsprays, stof, parfums, hooikoorts, bepaalde voedingsmiddelen en verenkussens, evenals bacteriële infecties en virussen. Behandeling omvat het beperken van blootstelling aan triggers, en inhalatietherapie met salbutamol en corticosteroïden. Prednison behandelingen worden ook gegeven aan katten met ernstig astma.
Katten kunnen last hebben van inflammatoire darmziekte net als mensen. De symptomen zijn vergelijkbaar, inclusief chronisch braken en diarree. Dit maagdarmprobleem kan leiden tot verhoogde eosinofielen bij katachtigen en kan, als het onbehandeld blijft, leiden tot uitdroging en zelfs de middelbare of oudere katten zijn vatbaarder voor inflammatoire darmziekte, wat wordt veroorzaakt door ontstoken cellen in de slijmvliezen van het spijsverteringskanaal. Voedselgevoeligheden dragen bij aan de ontsteking, en een dieetwijziging maakt gewoonlijk deel uit van de behandeling samen met het voorschrijven van corticosteroïden. Hoewel inflammatoire darmziekte niet genezen kan worden, kan het onder controle worden gehouden met de juiste behandeling.
Een allergie voor het speeksel van vlooienbeten is een andere veelvoorkomende oorzaak van eosinofilie bij katachtigen. Vlooienallergie dermatitis veroorzaakt jeukende huid, wat kan leiden tot secundaire huidinfecties. Katachtigen met deze allergie hebben eigenlijk weinig vlooien op hun lichaam, omdat de jeuk overmatig poetsen veroorzaakt, wat de vlooien losmaakt. Katten die in gebieden wonen met een luchtvochtigheid van 75 tot 85 procent en temperaturen van 65 tot 80 graden Fahrenheit, hebben meer kans op vlooienallergie dermatitis, volgens PetPlace.com. Naast extreme jeuk, zullen katachtigen met vlooienallergie dermatitis op hun staart, kruis en poten kauwen, en kunnen ze vochtige laesies en hot spots ontwikkelen. Steroidbehandelingen, antibiotica en antifungale medicijnen worden gebruikt om vlooienallergie dermatitis te behandelen, maar een effectieve vlooienbestrijding moet ook worden gebruikt om vlooien op afstand te houden.