Huisdieren
Huisdieren
Zeniquin (marbofloxacine) is een antibiotica uit de fluorchinolon-familie. Het heeft een breed spectrum van activiteit tegen bacteriën en is goedgekeurd voor gebruik bij honden en katten. Het komt als tablet beschikbaar en is alleen op recept verkrijgbaar. Zeniquin heeft een goede veiligheidsmarge in klinische tests, maar er zijn enkele mogelijke bijwerkingen en sommige katten mogen dit antibiotica niet gebruiken.
Zeniquin is effectief tegen zowel Gram-negatieve als Gram-positieve bacteriën - bijvoorbeeld Staphylococci sp. Zeniquin belemmert het DNA van de enzymen van de bacteriën, wat ertoe leidt dat de bacteriën sterven. Het kan vooral nuttig zijn voor ernstige infecties die niet goed reageren op meer gebruikelijke antibiotica. Zeniquin wordt via de maag-darmtract in het systeem geabsorbeerd, en ongeveer 70 procent wordt via de urine van de kat uitgeplast.
Volgens Pfizer Animal Health, de fabrikant van Zeniquin, wordt het voorgeschreven voor de behandeling van bacteriële infecties van de zachte weefsels - bijvoorbeeld tandvlees bij parodontitis - waar de bacterie gevoelig is voor marbofloxacine. Dr. Sharon Campbell, operationeel manager bij Pfizer Animal Health, stelt: "Bij katten bereikt Zeniquin hoge plasmaconcentraties. Het bereikt ook hoge effectieve weefselconcentraties in de huid en urine, de belangrijkste infectielocaties." Het werd eerst goedgekeurd voor honden en later voor katten. Zeniquin is geautoriseerd voor gebruik alleen bij katten ouder dan 1 jaar.
Zeniquin wordt oraal als tablet gegeven. De gangbare dosering is 1,25 mg per pond lichaamsgewicht eenmaal per dag, hoewel het gedoseerd kan worden op 3,5 mg per pond. De lengte van de behandeling hangt af van het type en de locatie van de infectie, maar is meestal 10 tot 14 dagen. Tekenen van overdosering kunnen verminderde eetlust, braken, dehydratie, overmatig speekselvloeien, beven, roodheid van de huid en zwelling van het gezicht omvatten.
Bijwerkingen van Zeniquin kunnen allergische reacties omvatten zoals moeilijkheden met ademen, bultjes, of zwelling van het gezicht en/of de keel van de kat. Verlies van eetlust, braken of diarree, lethargie en duizeligheid kunnen ook optreden. In een veldstudie uitgevoerd door Pfizer Animal Health, kregen katten 1,25 mg per pond lichaamsgewicht per dag. Van deze katten had 2,1 procent diarree, 1,4 procent zachter dan normale stoelgang en minder dan 1 procent ervaarde braken. Sommige antibiotica in de fluorchinolon-klasse kunnen een negatief effect hebben op het netvlies van katten, maar volgens Mark Papich van North Carolina State: "Toen marbofloxacine werd toegediend, waren er geen oogletels bij katten ... zelfs niet bij 55,5 mg/kg lichaamsgewicht."
Op basis van studies door Pfizer heeft Zeniquin een goed veiligheidsrecord, maar er zijn enkele voorzorgsmaatregelen. Als een kat een geschiedenis heeft van zenuwstelselstoornissen of aanvallen, zwanger is, zoogt of een fokdier is, of een geschiedenis heeft van allergieën voor fluorchinolon-antibiotica, mag het Zeniquin niet gebruiken. Sommige medicijnen - zoals sucralfaat en andere antacida, of supplementen zoals ijzer, aluminium, calcium, magnesium en zink - kunnen interacteren met marbofloxacine, dus ze mogen niet samen gegeven worden.