Huisdieren
Huisdieren
Chronische diarree bij een kat kan voortkomen uit een aantal aandoeningen. Als uw kat diarree heeft, bel dan uw dierenarts. Een volledig onderzoek kan de oorzaak van de diarree onthullen. Sommige gevallen kunnen resistenter zijn voor een nauwkeurige diagnose. Als de diarree aanhoudt, ga dan actief met uw dierenarts op zoek naar de oorzaak.
Inflammatoire darmziekte (IBD) kan chronische buien van braken en diarree veroorzaken. Hoewel de oorzaak van IBD onbekend is, creëert het microscopische veranderingen in het darmweefsel die suggereren dat immunologische factoren een rol kunnen spelen. IBD wordt gekenmerkt door de infiltratie van ontstekingscellen in het slijmvlies van de darmen van de kat. Er is geen genezing voor IBD, maar symptomen kunnen worden beheerst met dieet en medicatie.
Voedselallergieën kunnen vaak chronische diarree bij een kat veroorzaken, samen met andere symptomen, zoals overmatig krabben en dermatitis. Het is moeilijk te bepalen of een kat lijdt aan voedselallergieën, maar als de symptomen het hele jaar door optreden — waardoor seizoensgebonden allergieën worden uitgesloten — is het een goed idee om dit uit te sluiten. Uw dierenarts kan voedselproeven en eliminatiedieet voorstellen om te bepalen of voedselallergie de oorzaak is van de diarree van uw kat. Dit houdt in dat u uw kat gedurende 12 weken een nieuwe bron van eiwit en koolhydraten voedt, zoals eend en aardappel of hert en aardappel. Als er geen verandering in symptomen is, kan een tweede voedselproef worden voorgesteld.
Een gedeeltelijke obstructie of blokkade kan chronische diarree bij een kat veroorzaken. De obstructie kan worden veroorzaakt door kanker, het inslikken van vreemde voorwerpen (zoals een stuk touw) of invaginatie (het ineenschuiven van de darm in zichzelf). Katten hebben over het algemeen chirurgie nodig wanneer er een darmobstructie is.
Chronische diarree kan worden veroorzaakt door schildklieronderactiviteit. Andere symptomen kunnen omvatten: braken, gewichtsverlies (ondanks verhoogde eetlust), depressie of prikkelbaarheid en/of lusteloosheid. Schildklieronderactiviteit kan worden gediagnosticeerd via bloedonderzoek dat de bloedspiegels van schildklierhormoon controleert. Het kan worden behandeld met chirurgie, waarbij het defecte schildklierweefsel wordt verwijderd, of met medicatie die de schildklierhormoonspiegels reguleert.