Huisdieren
Huisdieren
De meeste katten worden geboren met vijf tenen op elke voorpoot en vier op elke achterpoot. Sommige katten hebben echter meer dan het normale aantal tenen. Deze aandoening heet polydactylie, wat 'vele vingers' betekent. Polydactylie (of polydactyly) is een erfelijke genetische aandoening die in de meeste gevallen geen fysieke nadelen met zich meebrengt. Polydactyle katten werden beroemd als de favoriete huisdieren van schrijver Ernest Hemingway en president Theodore Roosevelt. Hun unieke geschiedenis heeft ze tot gewilde huisdieren gemaakt.
Polydactylie is een genetische eigenschap die waarschijnlijk het resultaat is van een mutatie in één of meer genen. Verschillende genen zijn verantwoordelijk voor polydactylie, en er zijn verschillende erfemechanismen. Soms is het gen voor polydactylie dominant, wat resulteert in polydactylie bij tot 50 procent van de nakomelingen. Als beide ouders het gen dragen, zal de eigenschap bij 75 procent van de nakomelingen naar voren komen. Er is ook een recessieve vorm van het gen. Deze vorm komt slechts in 25 procent van de gevallen voor, en beide ouders moeten het recessieve kenmerk dragen om het bij nakomelingen te laten verschijnen.
Er zijn twee soorten polydactylie. Pre-axiale polydactylie betekent extra tenen aan de binnenkant van de poot. Post-axiale polydactylie betekent extra tenen aan de buitenkant van de poot. Post-axiale polydactylie is extreem zeldzaam.
Historisch gezien omvatte de fok van polydactyle katten veel insluitend fokken, omdat het fokken van twee niet-verwante polydactyle katten niet altijd polydactyle nakomelingen oplevert, terwijl het fokken van verwante polydactyle katten dat wel doet. Deze praktijk leidde uiteindelijk tot genetische geboorteafwijkingen en gezondheidsproblemen bij veel nakomelingen. Volgens Maine Coon Polydactyl International heeft deze geschiedenis van insluitend fokken geleid tot een slechte reputatie voor de gezondheid van de populatie Maine coon polydactyle katten, hoewel de meerderheid van de huidige Maine coon polydactyles niet is ingekruist en statistisch net zo gezond is als andere rassen.
Volgens de Cummings School of Veterinary Medicine van Tufts University werd het eerste gedocumenteerde geval van polydactylie vastgelegd in 1868. Polydactyle katten werden 'schipskatten' genoemd en werden door zeelieden als geluksbrenger beschouwd, die dachten dat hun extra tenen hen een betere balans aan boord gaven. Populaties polydactyle katten breidden zich uit in Yarmouth, Massachusetts, en Halifax, Nova Scotia, langs de handelsroutes van de 1800s. In Maine (waar de Maine coon kat vaak polydactyl is) geloven inwoners dat polydactylie evolueerde om katten te helpen lopen op sneeuw. Ondanks al het folklore is er geen wetenschappelijk bewijs dat polydactylie specifieke voordelen biedt aan katten.
De meeste vormen van polydactylie zijn onschadelijk en hebben alleen invloed op de poten van de kat; echter, een afwijking genaamd radiale hypoplasie is geassocieerd met een specifieke en zeldzame genetische variëteit van polydactylie. Radiale hypoplasie resulteert in een misvormde spaakbeen, een van de lange beenderen van de voorpoten. Deze afwijking maakt het moeilijk voor katten om op hun voorpoten te lopen. Katten met radiale hypoplasie staan bekend als 'twisty cats' of 'pixie-bobs' en worden in sommige gevallen opzettelijk gefokt vanwege hun bijzondere uiterlijk en beweging.