Huisdieren
Huisdieren
Chronisch nierfalen komt voor bij ongeveer een derde van de oudere katten; hoewel het niet veel voorkomt, kan het ook worden gevonden bij jongere katten en zelfs kittens. De nieren filteren gifstoffen uit het bloed en reguleren de niveaus van essentiële mineralen. Ze produceren ook een aantal vitale hormonen die nodig zijn voor normale functie. Chronisch nierfalen is ongeneeslijk en progressief. De behandeling is gebaseerd op het verminderen van symptomen en het vertragen van de progressie van nierschade.
Een voorgeschreven nierdieet vermindert niet alleen symptomen, het vertraagt ook de progressie van schade aan de nieren. Voorgeschreven nierdieet zijn arm aan eiwit en fosfor. Beschadigde nieren kunnen de afbraakproducten van eiwit niet verwijderen, en een hoog fosforniveau versnelt nierschade. Een studie gepubliceerd in het Journal of Small Animal Practice in 2001 door J. Elliott en collega's getiteld "Survival of Cats With Naturally Occurring Renal Failure: Effect of Dietary Management" toonde aan dat katten die een voorgeschreven renale dieet kregen langer leefden dan diegene die een normaal dieet kregen.
Katten met chronisch nierfalen passen grote hoeveelheden verdunde urine, wat kan leiden tot verlies van wateroplosbare vitaminen. Voorgeschreven renale dieet worden vaak aangevuld met vitaminen en omega-3 vetzuren. Een studie uitgevoerd door E.A. Plantinga en collega's, gepubliceerd in 2005 in de Veterinary Record, getiteld "Retrospective Study of the Survival of Cats With Acquired Chronic Renal Insufficiency Offered Different Commercial Diets," toonde aan dat hoewel katten die een renale dieet kregen langer leefden, de grootste overleving was bij renale dieet aangevuld met een omega-3 vetzuur.
Dertig procent van de katten met chronisch nierfalen heeft een laag kaliumniveau veroorzaakt door overmatig urineren. Lage kaliumniveaus versnellen nierschade, veroorzaken spierzwakte en kunnen in extreme gevallen tot de dood leiden. Kaliumsupplementatie kan worden gedaan met tabletten, granulaten, vloeistoffen of poeders. Een kat moet worden gecontroleerd bij het toedienen van kaliumsupplementen, aangezien hoge kaliumniveaus ook ernstige problemen kunnen veroorzaken, inclusief de dood.
Katten met nierfalen produceren veel urine en uiteindelijk zijn ze niet in staat om hun eigen hydratatie te handhaven. Uitdroging kan de progressie van nierschade versnellen. Hoewel katten kunnen worden aangemoedigd om meer te drinken, moeten vaak extra vloeistoffen worden gegeven door subcutaan toediening. De behoefte aan subcutane vloeistoffen is gebaseerd op elke kat en hoe goed ze hun eigen hydratatie kunnen handhaven.
De hoeveelheid eiwit dat via de nieren verloren gaat, is gerelateerd aan overleving. De ACE-remmer benazepril vermindert eiwitverlies door urine significant. J.N. King en collega's van Novartis toonden in een studie gepubliceerd in 2006 in het Journal of Internal Veterinary Medicine, "Tolerability and Efficacy of Benazepril in Cats with Chronic Kidney Disease," aan dat het gebruiken van benazepril leek de overleving te verhogen en de progressie van nierfalen bij katten te vertragen.
Een groot deel van de katten met chronisch nierfalen heeft hoge bloeddruk. Hoge bloeddruk veroorzaakt verdere schade aan de nieren. Hoge bloeddruk kan ook schade veroorzaken aan de hersenen, ogen en het hart van de kat als het niet wordt geïdentificeerd en gecontroleerd. Alle katten met chronisch nierfalen moeten hun bloeddruk regelmatig laten controleren en zo nodig behandelen.
Er zijn een aantal redenen waarom een kat met nierfalen kan lijden aan misselijkheid, braken en eetlustverlies. Dit omvat hoge fosfaat- en gifstoffenniveaus. Ook, naarmate de nieren falen, geven ze een hormoon vrij, gastrine, dat de maag ertoe brengt te veel zuur te produceren. Dit verhoogde zuur veroorzaakt misselijkheid, braken en ulcusvorming. Medicijnen kunnen worden voorgeschreven om de maagzuurgraad te verlagen. Eetluststimulerende middelen kunnen ook worden toegediend, hoewel sommige slaperigheid veroorzaken.
Nieren produceren het hormoon erytropoëtine, dat het lichaam stimuleert om nieuwe rode bloedcellen te produceren. Naarmate nierschade vordert, produceert het lichaam onvoldoende hoeveelheden van het hormoon, wat resulteert in bloedarmoede. Behandeling is ofwel door bloedtransfusie of door het toedienen van een gemanufactureerde menselijke vorm van het hormoon. Echter, omdat dit hormoon niet van kattenoorsprong is, kan de kat antilichamen ertegen produceren, wat resulteert in ernstige bloedarmoede die moet worden behandeld met bloedtransfusies.